GET YOUR BLACK AND TAN DIRECT FROM THE SOURCE IN OUR WEBSHOP !!!!
The new releases cost 12,99 EUR and several of the older releases are only 9,99 EUR. Shipping costs are included.

All records are in stock, shipped (priority) within 24 hour.  
                                                                                         

Since more and more people search and listen music on YouTube we decided that we will upload a big part of all the great music that we released over the last 17 years, to our own YouTube Channel. You wil not only find the studio reocrdings but we will also add some live version of the songs. Make sure to subscribe.

August 10, 2014
Blues for den digitale tidsalder
"What kind of shit is this?," skal den 71-årige Mississippi-musiker Davis have udbrudt, da han første gang hørte, hvad det hollandske producerteam BLu ACiD havde udsat hans vokal- og harpespor for. Nu er bastarden så bragt til verden: Otte skæringer som bagmændende plausibelt nok benævner 'elektroblues' med den autentiske bluesmands grundspor i centrum. Hvad der på papiret kunne virke forceret og fortænkt, giver faktisk musikalsk mening her, hvor Mischa den Haring og Jan Mittendorp lægger skarpe guitarspor, programmeringer og beats over Boo Boos patinerede sangforedrag, hvoraf blandt andre den skæve ballade Plane Station og listige If You Ain't Never Had The Blues stikker op. En gammel, rodfæstet form som The Blues rummer altid en lurende fare for at stivne i sin form og støve til. Og uden at det skal handle om mordernisering for enhver pris, må man faktisk sige at det umage makkerskab vi her bevidner på vederhæftig vis løfter traditionen ind i den digitale tidsalder - og giver desuden lyst til at dykke ned i Boo Boos bagkatalog.

August 7, 2014
Vraag een gemiddelde muziekliefhebber naar welke instrumenten een muziekband af maken en je krijgt geheid de woorden ‘drum’, ‘gitaar’ en ‘bas’ te horen. Stel een gemiddelde liefhebber van blues diezelfde vraag en de kans is groot dat het woord ‘harmonica’ er nog sneller uitkomt dan voorgaande drie. Why? Boo Boo Davis tells us why! Met ‘What Kind of Shit Is This?’ van Boo Boo Davis brengt Black & Tan Records een oerdegelijke electro blues schijf op de markt. Waar ge de cd ook in de lader schuift, uw decor verandert in no time in de betere bruine kroeg of uitgeleefde festivaltent. Wanneer ge het schijfje ook in de lader schuift, uw goesting in een glas whiskey (bij voorkeur een Amerikaanse Bourbon) zal er mee gevoed worden, ook al is het negen uur des morgens. ‘What Kind of Shit is This’ werd geproduced door Jan Mittendorp en Mischa den Haring. Zij gingen daarbij vreemdgenoeg omgekeerd te werk. In plaats van de zang en het harmonica spel in te passen op een bestaande muzikale structuur van gitaar, bas en drum, kozen zij er nu voor om die muzikale structuur pas toe te dienen nadat zang en harmonica werden geregistreerd. Het resultaat is verbluffend voor éénieder die houdt van fijn smoelschuifelen. Heerlijk intro’s, fijne tussentijdse intermezzo’s, opzwepende outro’s… ze zijn allemaal vertegenwoordigd op deze ode aan de harmonica en de Mississippi blues. ‘What Kind of Shit Is This’ is meer dan de zoveelste bluesplaat geworden. ‘t is er eentje recht uit het hart geworden, samengesteld tijdens nachtelijke marathons, zoveel is zeker. Boo Boo Davis is een man van weinig woorden, maar in zijn lyrics herken je meteen de eenvoud van ‘t leven als katoenplukker. De man leerde destijds nooit lezen en schrijven maar veroverde met zijn ritmes wel de hele wereld. ‘Oh oh oh lord… Tell me what the blues is all about’… Boo Boo tells us all about… en hij laat daarbij vooral de instrumenten spreken. Het is dan ook helemaal niet erg dat de lyrics vaak veel weghebben van één grote inspiratieloze jam vol herhalingen en verafgoding van ‘the blues’. Boo Boo Davis? De beste reclame voor Bourbon… Thank you Dave!

July 29, 2014
Fringant septuagénaire natif de Drew, dans le Mississippi, Boo Boo Davis a grandi entre les champs de coton et les instruments dont jouait son père qui fut entre autres sideman pour John Lee Hooker ou encore Elmore James … Comme beaucoup de jeunes gens des Etats du Sud, c’est à l’église que ses premières prestations auront lieu puis c’est dans les clubs et dans les juke joints qu’il fera ses preuves avant de prétendre à une carrière internationale qui se traduira enfin par une première tournée européenne en 2000 puis par nombre d’autres depuis. Fortement attaché à la musique et au blues du Delta, Boo Boo Davis l’utilise toujours comme source de toutes ses compositions mais n’hésite pas en même temps à vivre avec son temps et à tirer profit des sons et des technologies actuelles pour donner du grain et de l’âme à ses créations. Au moment de commencer ce nouvel enregistrement en compagnie de BLu ACiD, à savoir Mischa den Haring et Jan Mittendorp, Boo Boo Davis a lancé un vibrant « What Kind Of Shit Is This? » avec tellement de détermination que c’en est devenu le titre de l’album, mais c’est en faisant confiance à ses compagnons qu’il s’est prêté au jeu d’un electro blues à la fois puissant et très proche des racines, une musique qui s’appuie très naturellement sur les conditions de vie peu faciles du Mississippi d’hier et sur les possibilités techniques qu’offre le monde moderne en matière d’enregistrement mais aussi de recherche sonore. Preuve par l’exemple que le blues est encore et toujours capable de se ressourcer, de se créer une nouvelle jeunesse et même de venir toucher les jeunes générations, quand bien même celui qui est à la manœuvre a connu quelques-uns des pères fondateurs du genre, ce nouvel effort de Boo Boo Davis crée un pont entre les époques et les génération à force de beaucoup d’ingéniosité, d’une culture blues très fournie et surtout d’une véritable envie de renverser les barrières … D’autres l’ont fait auparavant, Dr John ou R.L. Burnside par exemple, mais avec des titres comme « Half A Rap », « Plane Station » ou encore « You Ain’t Never Had The Blues », Boo Boo Davis contribue à insérer de nouvelles pages à une histoire qui semble loin d’être définitivement écrite ! Il sera en France à l’automne et ce serait dommage de passer à côté …
 
July 22, 2014
Het schijnt dat Boo Boo Davis wel eens een zangversterker of een speakerkast heeft opgeblazen. Zingend, wel te verstaan. Die ongebreidelde inzet, energie en enthousiasme is terug te vinden op zijn album ‘What Kind Of Shit Is This?’ Meteen maar even voor de duidelijkheid: een slechte titel, als je het letterlijk neemt. Overigens, het zou best kunnen dat verstokte bluespuristen het wél een goede titel vinden. Maar die moesten waarschijnlijk ook niks hebben van ‘The House That Wolf Built’ van Little Axe… ‘What Kind Of Shit Is This?’ is een project van muzikanten/producers Jan Mittendorp en Mischa den Haring. Den Haring heeft nog niet zo lang geleden ‘All You Can Eat!’, de eerste cd van Sugarboy and The Sinners geproduceerd en daarop ook gitaar gespeeld. Beide heren hebben al meer dan 25 jaar ervaring als muzikant. Sinds kort werken ze samen als BLu ACiD en begin dit jaar verschenen de eerste sfeervolle tracks op Black and Tan Records. Nu is er dan op dit label ‘What Kind Of Shit Is This?’ Zelf noemen ze het  ‘High voltage electro blues’. Prima omschrijving, wat mij betreft. Omdat er geen cd is uitgebracht maar uitsluitend digitale tracks op bijv. iTunes, is er ook geen vaste tracklist. Ik houd me voor het gemak aan de volgorde van de LP, die in een beperkte oplage (500) op gekleurd vinyl verkrijgbaar is. Kant A begint met ‘Sorry Baby’, een trage, rapachtige blues die, zoals veel nummers op de plaat, begint met een enthousiast roepende Davis. Het nummer maakt duidelijk welke kant het met deze LP op zal gaan. Het tweede nummer, ‘Half A Rap’ levert de titel van de LP.  Davis roept na de eerste maten: ‘What Kind Of Shit Is This?’ om vervolgens aanstekelijk in de lach te schieten. Vervolgens dendert de muziek door. Het klinkt allemaal erg enthousiast en is zeer dansbaar. Jawel, dansbare moderne blues van een zwarte Amerikaan van over de 70, wiens vader katoen verbouwde in Drew, Mississippi. Al zijn geroep en gelach maakt trouwens erg duidelijk dat hij het prima naar zijn zin had bij het maken van het album. ‘Blues On My Mind’, nummer 3, is bijna een ‘gewoon’ bluesnummer: sobere instrumentatie, doorleefde zang en verder –voor de verandering- weinig elektronische fratsen. Het laatste nummer van kant A,  ‘Plane Station’, is een ingetogen nummer met twee spaarzaam -maar doeltreffend- gespeelde, wat mondharmonica en -wederom- ritmische zang, gecombineerd met hier en daar een zangsample. Kant B begint met ‘The Rope’ (soepel swingend, met interessante breaks), gevolgd door ‘What You Got On Your Mind’ (echte High Voltage Electro Blues) , ‘If You Ain’t Never Had The Blues’ en als laatste nummer ‘Bye Bye Baby’, een nummer met een soort tapeloop en wat spaarzame electronica; ‘Zwoesj!’ gaat het een paar keer en het blijft prima passen bij de muziek. Niet op de LP maar wel als download beschikbaar: ‘Back In The Woods’, waarin Davis vertelt en zingt  over de bossen in Mississippi. Spaarzaam boogiegitaartje erbij, de mondharmonica speelt terzake, bas en drums ondersteunen effectief; en aan het einde, in de lange fade-out, is het weer kletsen geblazen. In ‘Bring Back My Baby’, gaat het gas er vol op: uptempo blues met beats en claps en hier horen we overduidelijk wat dit album anders maakt dan andere bluescd’s: het is dansen en springen geblazen. Davis komt er prima mee weg: zijn zing-spreekstem matcht prima met deze voor blues tamelijk ongebruikelijke sound. Grote voordeel is dat het totale geluid transparant blijft. ‘Somebody’s Fool’, ‘Let Me Love You Baby’ (met banjobegeleiding en diverse elektronische geluidjes) en ‘Love Me All Night Long’ (met mooie tremelo-gitaar en doorleefde zang) completeren het album. Conclusie: Interessante en originele shit, deze cd van Boo Boo Davis, Jan Mittendorp en Mischa den Haring. Een enigszins open mind is wel nodig om de muziek op juiste waarde te kunnen schatten. Mijn advies: “Stel je ervoor open en je zult zien dat er veel te genieten is”. ‘What Kind Of Shit’ wordt op twee manieren uitgebracht: als digitale bestanden (in het totaal 13) en als LP, op gekleurd vinyl, in een beperkte oplage (500). Favoriete tracks: ‘Half A Rap’ en vooral ‘Bring Back My Baby’. Eén raadseltje blijft: wie is toch die Dave die regelmatig luidkeels bedankt wordt? Navraag leert dat Dave de ‘Guiding Spirit’ is van Boo Boo Davis. Zeker is in ieder geval dat Boo Boo en Dave op goede voet met elkaar staan en dat ze een puik album gemaakt hebben!
Naschrift: ik probeerde kort geleden, na het schrijven van de recensie, ongevraagd een paar tracks uit bij het wekelijkse optreden van bluesband Men In Blues in het Leidse café Het  Praethuys. Zowel muzikanten, met name de drummer (…),  als bezoekers kwamen vragen wat voor muziek het was. Dat zijn dus complimenten uit ‘onverdachte’ hoek!

July 16, 2014
DEEP BLUES

Jan Mittendorp and Mischa den Haring, the recordists who comprise BLu ACiD are reimagining the footsteps of Fat Possum's R.L. Burnside remixes while linking arms with the 1969 release The Howlin' Wolf Album, that mixed Wolf's tough, slanky blues with psych rock (even winking at the album title) to build a sound under Mr. Davis that is at once natural, modern, smart, and sexy. BLu ACiD say that when Boo Boo Davis walked into the studio and first heard what they'd done with his vocals and harp he said, "What kind of shit is this?" hence, the album title. I hope they answered, "Mr. Davis, this is the good shit." What Kind Of Shit Is This? was recorded separately from Boo Boo Davis, just as the F.P. Burnside remixes were done. But unlike the wide-open, blues society disturbing, let's drag the blues into the future and make that funky shit into art...ness...of the Fat Possum mixes, BLu ACiD takes the same junque that makes the Burnside stuff rule, and gives it a tough, raw, and live recording vibe, then a buff and wax polish with Massive Attack-like futurist roots tastefulness. Purists can clutch at their pearls and pout about wether or not this is blues, or wether it serves the blues, or bastardizes it, even. Me? I don't I don't care. You shouldn't either. Any genre that remains stagnant dies. Music always evolves, always, just as you should. What Blu Acid have done, with the blessing of Boo Boo Davis is to make an excellent collection (actually an album) of kustom, modern, electronic, country blues that will serve to keep the sound alive. What Kind Of Shit Is This? should be bumpin' out of your car all summer and keeping you warm in the winter. Essential. Note: This is also available on colored vinyl in a gatefold sleeve, at a limited edition of five-hundred copies.


July 8, 2014
ROOTSTIME.BE
“What Kind Of Shit Is This?” Ik ben ervan overtuigd dat op verschillende plaatsen in de wereld deze uitspraak werd gedaan na beluistering van het nieuwste album van Boo Boo Davis. Het was trouwens ook de reactie van Boo Boo zelf tijdens de opnames voor deze uitgave. Het is meteen ook de titel van het album geworden maar hier ten huize viel die reactie niet te noteren.
We waren redelijk laaiend over “Undercover Blues” en de samenwerking met de fantastische gitarist Jan Mittendorp werd nog wat uitgediept intussen. Het is te zeggen: Davis behoort nog tot de laatste generatie bluesmuzikanten die hun songs schrijven gebaseerd op het harde leven in de Mississippi Delta en Mittendorp combineert dat nu met opnam- en productietechnieken uit 2014. Het resultaat is een soort van, zeg maar electroblues, zoals label Black & Tan het zelf treffend omschrijft. Experimenteel dus en misschien zelfs omstreden te noemen. De opnames begonnen dus met de zang en het briljante harmonicaspel van de inmiddels ruim zeventig lentes tellende Davis. Daarna heeft Blu ACID er een muzikaal raamwerk en achtergrond bij geproduceerd. Alle acht de songs die we te horen krijgen zijn gepend door Davis, Mittendorp en Mischa den Haring die naast Jan ook al instond voor de guitars, beats & programming op deze release. De opener “Sorry Baby” is best een sterk nummer. Als je de, eigenlijk niet te omschrijven elektronische geluidjes wegdenkt, krijg je een bluesnummer zoals blues voor velen zal horen te klinken. Nogmaals het zal wennen zijn voor de liefhebbers van deze muziek. Na ettelijke beluisteringen van de song kan je best leven met het moderne cachetje dat werd aangemeten. De titel van het album hoor je Davis zich afvragen bij aanvang van “Half A Rap”, hij schijnt het best wel allemaal grappig en ok te vinden, wij ook trouwens edoch dit geheel terzijde. Stevig , aanstekelijk ritme en een nummer dat ons aan Seasick Steve doet denken. Ook hier gekruid met speciale effecten. De uitstekende lijn wordt doorgetrokken met “Blues On my Mind”. Alweer een ijzersterk nummer en Boo Boo goed op dreef, zowel vocaal als op de mondharmonica. Snaren bespeeld zoals het hoort, gepaste riff en deze keer werden de, laat het ons moderne invloeden noemen, wat naar de achtergrond verwezen op dit meer dan vijf en een halve minuut durend nummer. Dus toch al een duidelijke hattrick als u het ons vraagt. En ja hoor, het uitstekende niveau blijft aangehouden. Het subtiel startende, soulvolle “Plane Station” met fantastisch ondersteunend gitaarwerk op de declamerende vocalen van Davis. De jammerende bluesharp maakt het mede tot één van onze favorieten op deze plaat. Slechts acht nummers dus maar allen zonder uitzondering met een meer dan volwassen duurtijd wat uiteindelijk toch resulteert in bijna veertig minuten luisterplezier. En een genot is het toch wat ons betreft om deze uitgave te beluisteren. Wie niet houdt van het jachtige, stuwende “The Rope” kan bij ondergetekende op weinig begrip rekenen. Die schreeuwende bluesharp ! Davis als een Tail Dragger vocaal uithalend en Mittendorp en den Haring zorgend voor een stampend ritme , heerlijk nummer alweer. Hetzelfde kan je trouwens “If You Ain’t Never Had The Blues” aanmeten. Dreigende snarenintro, repetitieve effecten, trager maar hypnotiserend eigenlijk. Noem het ook maar onconventioneel of eerder vernieuwend zoals wij het zouden willen bestempelen. Het gewaagde album wordt passend afgesloten met “Bye Bye Baby”. Mijmerende bluesharp, subtiel wederkerende effecten, een waardige afsluiter van een inventief, gewaagd dus, experimenteel maar bijzonder geslaagd album. Davis, Mittendorp en den Haring zijn erin geslaagd om de ziel van de blues te respecteren en het tegelijk de eenentwintigste eeuw in te katapulteren.

June 15, 2014
Jan Mittendorp ha valorizzato James Boo Boo Davis, credendoci sin dai primi tempi della sua etichetta, Black & Tan. Per questo nuovo capitolo, ha escogitato un altro dei suoi progetti modernisti sulla scia di miXendorp e altre analoghe operazioni. Ha fatto incidere a Davis le parti di armonica e voce di questi pezzi, poi in un secondo momento ci ha lavorato sopra. Sotto il nome Blu Acid, infatti si celano come artefi- ci dei suoni con strumenti veri ed espedienti digitali ( programming, beats...), proprio Jan Mittendorp e il sodale Mischa Den Haring. Di certo l’intento è di sparigliare, cercando un ponte verso un pubblico diverso, del resto l’invecchiamento e la mancanza di ricambio generazionale tra gli appassionati di blues è una que- stione spinosa e innegabile. Resta il dubbio che dischi di questo tipo producano l’effetto sperato, in uno scenario in cui diventa difficile per i musicisti trovare una terza via credibile, sospesi tra tentazioni vintage e incroci arditi in cerca di crossover. Anche in questo caso, comunque, ci sono momenti in cui le cose funzionano ed altri poco convincenti; tra i primi “Blues On My Mind” per come il blues grezzo e spontaneo di Davis conserva tutta la sua forza. Nella seconda e più folta categoria, i brani che disperdono quella carica, inseguendo ritmi e mix danzerecci o altri che finiscono per avvitarsi su sé stessi , ci sembra il caso per esempio di “If You Ain’t Never Had The Blues” e “Somebody’s Fool”. Beninteso esercizi di questo tipo sono legittimi ed è possibile che trovino esposizione in contesti che di solito sono preclusi al blues. Tuttavia, correndo il rischio di passare per conservatori o chissà persino l’accusa di preferire la cristallizzazione del blues, i dubbi permangono anche dopo l’ascolto di “What Is This Shit”.

June 10, 2014
Hinter dem Bandnamen Tangled Eye, zu deutsch "verwirrtes Auge", verbergen sich drei in der Szene so gar nicht unbekannte Namen wie die der texanischen Sängerin Dede Priest, sowie die der beiden Niederländer Jan Mittendorp an der Gitarre und Jasper Mortier an Bass und Drums. Die in Dallas aufgewachsene Dede Priest begann nach einer musikalischen Ausbildung in Austin ihre professionelle Karriere und tourte in den USA und in ganz Europa. Bei Tangled Eye geht ihr langgehegter Wunsch in Erfüllung außer der Stimme auch ihre Violine einsetzen zu können. Jan Mittendorp steht nicht nur als Musiker bei diversen Bands und Projekten auf der Bühne, sondern betreibt auch die Booking-Agenur Crossroads und das Label Black & Tan. Jasper Mortier ist als Basspieler bekannt von Doug Jay, der Jimmy Reiter Band und vielen weiteren mehr - bei Tangled Eye wechselt er zudem auch noch an die Drums. Wer Jan Mittendorp kennt, weiß dass er immer auf der Suche ist Blues, Roots und Randständiges neu zu interpretieren und nach neuen Ausdrucksformen zu suchen, - wie er mit dem Projekt "miXendorp" schon unter Beweis stellte. Mit dem Einsatz der Violine, teilweise spacig klingenden oder mit Wah-Wah-Effekt gespielten Gitarrensounds gibt es auf "Dream Wall" teilweise weniger eingängiges Material, das sich mit ruhigen Nummern wie "Fish and Lamb" oder dem laidback-jazzigen "Doctor Man" abwechselt. Dede Priests variable Stimme trägt das zwischen Soul, Gospel, Roots und Blues liegenden Songs immer mit Leichtigkeit. Alle 14 Nummern der Scheibe sind selbst geschrieben und können als Empfehlung für alldiejenigen gelten, die sich eher für neue als ausgetretene Pfade interessieren.

June 1, 2014
BluesInTheNorthWest.com
Boo Boo Davis started out on Black & Tan as a big-voiced blues singing drummer, sounding more than a little like Howling Wolf – in recent years though his releases have become more experimental, and this release certainly is. The title – to be heard at the beginning of ‘Half A Rap’ – is actually what Boo Boo said when recording this session, recalling Wolf’s “dogsh*t” comment when Chess tried to make his music psychedelic. This release will be similarly contentious. The session began with Boo Boo recording his vocals and harmonica playing before Blu Acid – producer/ guitarist/ label boss Jan Mittendorp and producer/ guitarist Mischa Den Haring – added their musical contributions, creating what Black & Tan calls “high voltage electro blues” (and adding that Boo Boo is happy with the end product). The opener ‘Back In The Woods’ starts off conventionally enough, Boo Boo’s voice way out front as he sings about how he used to sing the blues back in his home state of Mississippi, riding a powerful boogie rhythm, though some curious noises creep in after a minute and a half or so, resolving themselves eventually into an electronic rhythm that then disappears. So far, it’s OK! ‘Blues On My Mind’ recalls the mighty Wolf both in the vocal delivery and the riff it rides, and though the “modern” touches are there, they are not very intrusive. ‘Bring Back My Baby’ is perhaps more the kind of thing the publicity leads us to expect – a fine shuffle blues, with plenty of gruff vocals and wailing harp is pushed along by an electronic rhythm and handclaps. This may upset purists but there is no real reason – it is different, yes, and it may lack the interaction and subtlety of a band, but it does still allow Boo Boo to do his thing (admittedly though, if you take Boo Boo out of the equation, I would probably be far less enthusiastic!). ‘Half A Rap’ is a self-descriptive title and has more of the producer’s direction and “electro” sensibility than what has preceded it. ‘Let Me Love You Baby’ opens with some banjo picking before shifting into a portentous sounding blues combining old and new, whilst the lilting ‘Love Me All Night Long’ and ‘Plane Station’ both lean towards soul music, albeit with the electronic touches already mentioned. As the album progresses, tracks like ‘The Rope’ begin to sound perfectly natural, despite the juxtaposition of down-home singing and harp-blowing with techno backings and the occasional blues-rock guitar work, so that by the time the album closes with ‘What You Got On Your Mind’ – one of the most unconventional numbers of the set – the ears have begun to get used to the sound. This album is more successful than I expected. That seems to be mostly down to Boo Boo and the strength of his vocals and harp playing, along with the musicians who, despite the modern trappings, are still in sympathy with the blues. My kids have told me that they do much prefer this CD to what I usually play…

May 30, 2014
BADMUSIC.TV:
Desde hace bastante tiempo estoy inmerso en la búsqueda de nuevas formas de entender el blues, que no deben ser contrarias al sonido original, del cual no reniego y sigo disfrutando, pero soy de los que se niegan a entender y aceptar que no puede haber evolución. En esa búsqueda he tropezado con verdaderas porquerías envueltas con la etiqueta blues, verdaderas atrocidades que no tenían ni pies ni cabeza, más allá de la pedantería particular del músico ejecutor y de los acólitos que le seguían como mesías del underground. También es cierto que entre los que no admiten cambios evolutivos de ningún tipo hay bastantes truños insoportables, fondistas de guitarreos diarréicos y mucho parlanchín de berborrea inútil que no cuenta nada. Pero como de todo debe de haber en la granja, convivimos lo mejor que podemos los unos con los otros y nos tachamos de raros y reaccionarios sin complejos. Como me siento en el grupo de los raros, sigo perdiendo el tiempo escuchando todo lo que se me antoja atractivo y progresista en el concepto de avanzar, aunque sea a ninguna parte. En esa búsqueda he llegado a la conclusión que algunos de los más grandes innovadores del “new blues” (por utilizar un término que se diferencie de lo de siempre), no son precisamente jovencitos. R.L. Burnside estaría en lo más alto de la supuesta academia de la élite innovadora, aunque también tendría un lugar reservado entre los torys del blues tradicional. Músicos como T-Model Ford, Seasick Steve, Taj Mahal y Boo Boo Davis, no son jóvenes imberbes que estén buscando el sexo de los ángeles o un concepto esnobista del blues; es más, tienen las manos peladas, por no decir otra cosa, de hacer blues del bueno, del duro, del de toda la vida, pero cuentan con la inquietud de los locos, los soñadores y sobretodo los incautos. Boo Boo Davis, que recientemente pasó por nuestro país para dar una serie de conciertos antológicos (podéis leer la crónica de nuestra compañera Dra. Blues aquí), es uno de esos personajes que de vez en cuando nos sorprende orinando fuera de tiesto y a algunos locos nos encanta. Este disco es uno de esos trabajos considerados como pecado por algunos y que nos hacen gozar como tontos con un Chupa Chups a otros. Un disco grabado en Studio Silvester y los BLu ACiD Studios de Holanda, con instrumentos tradicionales y con un concepto muy cercano a como se podían grabar los primeros discos de blues del Delta del Mississippi, algo que no le pillaba de sorpresa a Boo Boo Davis. Es por eso que la voz de todo el trabajo respira tranquilidad, la calma que precede a la tormenta y esos aires de frustración, melancolía y tristeza que cargan de magia los viejos blues. Tres músicos frente a tres micros y una grabadora: James Boo Boo Davis (voz y armónica), Mischa den Haring  y Jan Mittendorp (guitarras); un par de sesiones de grabación de donde salieron una buena colección de canciones y “Apa!”, ya está; Boo Boo Davis pilla sus cosas y vuelve a sus quehaceres… Al cabo de un tiempo regresa para ver como han terminado el trabajo sus dos compañeros, a los cuales había dado total libertad de movimientos y se tropieza con trece temas que escucha de un tirón y sólo puede decir: “What Kind Of Shit Is This?” (Qué clase de mierda es esto?). Sus dos compañeros son en realidad BLu ACiD, dos músicos, Dj’s y productores que manejan las nuevas tecnologías con el mismo amor que sienten por el blues y que les ha llevado a tener más de veinticinco años de experiencia y una colección de discos de electro blues dignos de mención. Boo Boo Davis sabía que quería romper los esquemas y que no iban a quedar unos temas tan bucólicos como había escuchado al terminar la grabación, pero lo que se encontró es una deformación en toda regla. Blues bailable, samplers, programaciones que te obligan a mover hasta el último pelo, loops que parecen que no vayan a terminar jamás y todo ello al servicio de la voz y la armónica de Davis. Un disco sobre el que se pueden volcar la mayor cantidad de improperios que uno se pueda imaginar, que no saldrá de un círculo reducido de consumidores en una ecuación muy simple; si en el blues hay pocos, aquí restamos más de la mitad como mínimo y la “X” no se despeja, porque ya nace despejada y sola. Os recomiendo escuchar este trabajo, ya que es gratis, y que intentéis valorarlo sin aspavientos y si los hubiera, los aspavientos digo, utilizarlos para ser un poco más felices, tal y como se declaró Boo Boo Davis cuando apreció el resultado final. No es trabajo fácil, pero quizás en el intento descubras algo interesante.

May 29, 2014
For the new Boo Boo Davis release (What Kind Of Shit Is This?) we will go back to vinyl.
It will be a limited editon LP in gatefold. You can already pre-order your copy now. Send us a mail with your name and address and we will get back to you as soon as we have the LP's here in stock. Here you can listen to a few tracks of the new release.




May 22, 2014

Zangeres Dede Priest, gitarist/bassist Jan Mittendorp en drummer Jasper Mortier zijn geen onbekenden in het blues- en bluesrockcircuit. In de band Tangled Eye heeft iedereen andere rollen toebedeeld gekregen. Gewoon omdat het kan en om elkaar fris en wakker te houden. Het levert een debuutplaat op waar dreiging vanuit gaat. Het is rauwe funkrock, soul en blues alsof een uitgeklede Mother's Finest wordt bijgestaan door Marlene Shaw. Dede voorziet met haar vocalen de gortdroge drums en riffs van een warme jazzy soulsaus. Haar stem is in alle gevallen 'uplifting' zelfs wanneer Mittendorp en Mortier de meest donkere, scheurende en laaggestemde grooves inzetten. Dit is de 'hard headed soul' waarnaar Anouk op zoek is. Dat gaat dus veel verder dan wat blues-akkoorden. Dream Wall is de overtuiging dat wat je doet juist is, zonder tierelantijnen, opsmuk en overbodige arrangementjes. De meest gestripte versies van funk, soul, jazz, blues en gospel zijn op dit album goud waard.

May 10, 2014
DIRTYROCK.EU    review Boo Boo Davis concert in Madrid
BOO BOO DAVIS demostró ante un centenar de personas la maestría que genera la experiencia de los años en la música de raíz, acentuado en la pura esencia del blues que ha mamado desde niño en el delta del Mississippi. Aunque nos perdimos los primeros temas del concierto y entramos pasados unos veinte minutos, bien pudimos deleitarnos con esta leyenda viva del gran blues que perdura en el  tiempo y con los músicos que le acompañan. A pesar de sus setenta años, Boo Boo Davis mantiene toda la autenticidad que le caracteriza, bajo un sombrero y enfundado en un elegante traje se mantuvo más que a la altura de seguir siendo un icono a seguir,  goza de una buena voz y buenos fuelles para soplar la armónica, instrumento que ha ido ligado a su persona desde sus inicios. El sr. Davis se rodeó de dos grandes músicos compenetrados al máximo, batería y guitarra, para presentar lo que es su último trabajo, noveno en su carrera. La ausencia del bajo no fue problema para que los temas careciesen de ritmo y es que el guitarrista hacía las dos funciones con un gran poderío y profesionalidad, muy bueno. Batería y guitarra hicieron una espléndida actuación, dignos de acompañar a tal estrella del blues, supieron marcar bien los tiempos y dejar los espacios oportunos para que la armónica hiciese de las suyas desafiando a las seis cuerdas en un mutuo enfrentamiento. Trío de grandes músicos estuvieron en continua anexión mientras duró el concierto, no hubo fallos, cada uno sabia su tarea. Dieron un repaso que les llevó una hora y media larga, al repertorio de Boo Boo donde el blues, el boogie y sonidos del Delta estuvieron presentes durante toda la velada dentro de un marco acogedor registrando una acústica inmejorable.Los últimos minutos  los empleó, en pie,  para asentar su poderío encima del escenario, agradecer al público su presencia, ofrecerse a firmar discos, hacerse fotos…. todo un artista… de los que  cada vez se ven menos.

May 3, 2014
BluesInTheNorthWest.com
Holland’s Black & Tan label has released some of the more innovative and challenging blues sounds of the last few years – and releases that divide blues lovers. Label boss (and guitarist) Jan Mittendorp has moved from the strongly traditional approach of some of his early albums to far more adventurous recordings. This release is most definitely in the latter camp, with even the group name now associated with contemporary remixes (but don’t confuse this European outfit with the New Orleans based remixers of Alan Lomax field recordings). Tangled Eye is a trio, with, besides Jan, Jasper Mortier on drums and bass, and the now Europe-based singer and violinist Dede Priest. The latter, originally from Dallas, Texas, has a fine, sassy tone to her vocals which are certainly suited to this group’s music, punctuated as it is with unexpected fills from guitar and violin over undeniably modern rhythms but with a discernibly traditional base. Contemporary blues with attitude this may be, but it does retain a strong sense of the music’s roots – if you don’t believe me, listen to ‘Fish And Lamb’.

April 28, 2014
The guys at the Dutch outfit Black and Tan Records had been known for brining notice for overlooked American bluesmen such as James “Boo Boo” Davis, Big George Jackson and Harrison Kennedy. Lately, they’ve been going further by bringing their Delta blues into the 21st century. A few years ago, they culled some of the best cuts from their signees and released a compilation. But it was no ordinary compilation: by remixing these tracks, they turned these dusty numbers into dancefloor powerhouses while retaining every ounce of their blues aura. miXendorp’s Blues + Beat marked a turning point of sorts for Black and Tan and what’s possible with the blues in this technologically advanced, uber-connected age. miXendorp, as it turned out, was only the beginning. They asked Boo Boo to record some of his tunes with only his vocal and harmonica and the BLu ACiD team of Mischa den Haring and Jan Mittendorp worked their high tech magic on the raw takes. They added the guitars, beats and sa fair amount of programming to it to produce music that has one foot in the 1940s and the other foot in the 2010s. The resulting album What Kind of Shit Is This? is already out digitally on iTunes and Amazon, and is coming out on vinyl in late May/early June. Don’t worry, the BLu ACiD boys took care not to tech it up too much. Davis plays a John Lee Hooker styled boogie, and the studio wizards added a stomp with a distinctive snare sonority to it, a slight, repeating keyboard figure and some barbed lead guitar. Davis’ voice and harmonica remains at the center of it all. That’s how you do it. They don’t compromise on the integrity of the blues form that Davis toiled over for most of his seventy-four years, but they doesn’t mean a little modern kick in the pants to get the kids interested in it can hurt. It’s even got this old kid here fired up for the old blues in a new way.

April 25, 2014
MOS EISLEY MUSICBoo Boo Davis ist ein alter Bluesveteran vom Mississippi Delta, der mit der Unterstützung von BLu ACiD ein neues Album auf Back & Tan Records veröffentlicht, das alles andere als ein herkömmliches Bluesalbum ist. Lediglich Gesang und Mundharmonika hat Davis selber aufgenommen, den Rest steuern Jan Mittendorp und Mischa Den Haring bei. Dazu gehören nicht nur Gitarre und Bass, sondern auch elektronische Rhythmen, die man auf Anhieb nicht erwarten würde. Um ehrlich zu sein, ist die Electro Blues Welle nun mittlerweile auch nicht mehr zu überhören, doch wie so oft findet sie viele überzogene Teilnehmer. Auf "What Kind Of Shit Is This" haben wir es mit neuen und eigenen Kompositionen eines Mannes zu tun, der genau weiß was er macht und vorallem einem elektronischen Fundament, das es nicht übertreibt, sondern die Songs auf eine innovative Art und Weise bereichert.

April 23, 2014
Boo Boo Davis to jeden z ostatnich żyjących bluesmanów, którzy na własnej skórze poznali, czym była praca w Delcie Mississippi. Dzięki niezmordowanemu Janowi Mittendorpowi właśnie ukazał się nowy album bluesmana – „What Kind Of Shit Is This?” Trudno uwierzyć, ale te surowe korzenne bluesy to wspólne dzieło dwóch białych Holendrów i Boo Boo Davisa. Krążek rozpoczyna transową porcją korzennego slide „Sorry Baby”. Tu z miejsca objawia się kunszt producencki BLu ACiD, za którymi to inicjałami kryją się Jan Mittendorp i Mischa den Haring mieszający i miksujący głos i harmonijkę Davisa z elektronicznymi loopami i efektami. A przy okazji wychodzi im przebojowy blues. Podobnie jest z „If You Ain't Never Had the Blues”. Przetworzony motyw gitary z prostym podkładem perkusyjnym staje się kanwą do opowieści, którą snuje Davis. Jest też gitara Mittendorpa i sól w postaci harmonijki ustnej. Ale dopiero, kiedy tej muzyki posłucha się naprawdę głośno – uwalnia się ten pierwotny trans, którego nie stłumi żadna elektronika. Bardziej tanecznie zrealizowany został „Half A Rap”. Ale takie produkcje, to przecież dla Black & Tan nie pierwszyzna. Boo Boo ze śmiechem recytuje, pewnie rozbawiony koniecznością rapowania. No i trzeba przyznać, że raczej bawi się słowami, niż opowiada coś z sensem. Ale utworowi nie brak ognia, a o to chyba tu przede wszystkim chodzi. Za to „Somebody’s Rope” wydobywa się niemal ze środka bagien Delty. Fantastyczny pomysł na tło dźwiękowe, wsparty elektryczną gitarą i jakby zmutowanym loopem harmonijki tworzy kolejny genialny podkład pod głos wiekowego bluesmana. I znów – ograniczona do minimum i inaczej zinstrumentowana perkusja nie dominuje, a jedynie wzmacnia surowość tej teoretycznie elektronicznej muzyki. W „Let Me Love You Baby” pojawia się akustyczne dobro czy coś na kształt banja, za to w tle słychać jakby niepokojące tony jakiegoś instrumentu klawiszowego. I znów z pozornie nieprzystających nut pojawia się znakomity blues. Następnym hitowym utworem z krążka jest z pewnością „Plane Station”. Lekko przypominający utwory w manierze reggae i gospel, urzeka świeżością i intrygującą aranżacją. Warto wsłuchać się w aranżację i warto dzielić się tą muzyką wiosną i latem 2014. „Bring Back My Baby” to coś na kształt electro-swingu. Ciekawie zaprogramowane blachy to główny instrument perkusyjny tego utworu. Jest oczywiście harmonijka i jeszcze inaczej śpiewający, choć lekko przetworzony Boo Boo Davis. To kolejne nagranie, które poszerza horyzonty współczesnego bluesa, nie niszcząc tradycji. Jeszcze inaczej producenci obmyślili aranżację piosenki „What You Got on Your Mind”. To właściwie głos z niezłym pogłosem i odrobina transowych i rzecz jasna syntetycznych półkociołków i hi-hatu. Ale nie zabrakło solówki na harmonijce. I nie ma żadnych wątpliwości – to JEST blues z Delty.Jeszcze bardziej odarty z efektów jest „Back in the Woods”. Głosowi i harmonijce towarzyszy początkowo cichutki ostinatowy motyw gitary, ale z czasem gdy dołączą podstawowe instrumenty perkusyjne, robi się z tego bardzo mocny, a jednocześnie pełen luzu utwór. Bo Boo Boo Davis nie daje się wtłoczyć w żadne ramy. Jest sobą. Jeszcze inaczej loop gitary przetworzyli producenci w „The Rope”. Jakby poszatkowany, znów stanowi pętlę, która zaciska się na szyi niczego nie spodziewającego się słuchacza. Z tego transu i grząskiej, bagiennej atmosfery uwolnić się nie będzie łatwo. Niemal balladowo- southernowo zaczyna się gitarowa fraza „Love Me All Night Long”. Tu surowa aranżacja może nieco boleć, ale rozwiązania harmoniczne tej kompozycji ucieszą ucho każdego zwolennika takiej muzyki. A owa surowość? To przecież znak firmowy wydawnictwa. Wygładzony i przystrojony w studiu utwór ten byłby kolejnym radiowym hitem płyty, a tak pozostanie znany wtajemniczonym. No i nam. Prosty bluesowy riff buduje utwór „Blues On My Mind”. Smakowita i zadziorna harmonijka wraz z uderzeniami w bębny i werbel dodaje energii autobiograficznemu utworowi chyba całej trójki muzyków. Boo Boo Davis rozstaje się ze słuchaczami piosenką „Bye Bye Baby”. Pobrzmiewają w niej echa dźwięków z nocnych mokradeł, ale puls podkręcają zaprogramowane niemal w estetyce techno perkusjonalia. Ale bez obaw – surowe tony harmonijki i chropawe nawoływania lidera nie pozostawiają wątpliwości – to JEST blues. Jan Mittendorp robi wszystko, by zachować historyczną wartość bluesa, a jednocześnie tchnąć w niego nowe życie, dodać mu energii, zaciekawić innych odbiorców, nie odzierając z autentyzmu. Zaszczepia bakcyla i umie niemal z niczego wyprodukować płyty wybitne. „What Kind Of Shit Is This?” wypełniona wyłącznie autorskimi pomysłami Holendrów i starego bluesmana na pewno do nich należy.

April 18, 2014
our next release is ready !!!!

B&T 040 - BOO BOO DAVIS - What Kind Of Shit Is This?

WHAT KIND OF SHIT IS THIS?
That’s exactly what Boo Boo said when we did this recording session.

Unlikely previous recordings we started with recording his vocals and harp parts and afterwards BLu ACiD created a musical background for these vocal tracks. What you hear is a voice from ‘the delta’ running into 21st century technology. Like moonshine, this music was slow brewed in seclusion during all-night-and-day marathons attended only by the two BLu ACiD members and the ghosts of the past, who were eager to have their voices echo into the modern world.

Boo Boo Davis
is a survivor and belongs to the last generations of bluesmen that write and play the blues based on first hand experience of a hard life in the Mississippi Delta. He never learned to read and write but that did not prevent him to travel all over the world and find a way to deal with modern society. The blues helps him to keep his spirit high and survive day-to-day life. It deals with all the basic raw elements of life; good and bad, plain and simple.

BLu ACiD
= Mischa den Haring and Jan Mittendorp. These two Dutch musicians joined forces in a new production unit. Both of them have more then 25 years of live stage experience and they combine that with 2014 recording and production techniques. In February 2014 they released their first tracks on Black and Tan Records and now it’s time for the first full record; a collection of high voltage electro blues

By the way….  Boo Boo is very happy with the final result.

Thirteen new and original tracks; all songs written by J. Davis, MD den Haring and JK Mittendorp and published by Black and Tan Publishing

MUSICIANS: James "Boo Boo"Davis (vocals, harmonica),
Mischa den Haring (guitars, beats & programming) and Jan Mittendorp (guitars, beats & programming)

Recorded at Studio Silvester and BLu ACiD Studios, mixing & mastering at BLU ACiD & IJland Studio. Artwork by Manu Veraxc for B.Ad and special thanks to Von (aka Juan Carlos Rodriguez Lopez), Remco Schouten and Tom Mittendorp.
The music is released digital only and available at all major download and streaming platforms. Here is the link to 

March 20, 2014
here you can listen to some short samples of our upcoming release: BOO BOO DAVIS produced by Blu Acid.


 
March 19, 2014
Aus Holland kommt das Blues-Trio um Gitarrist Jan Mittendorp, Drummer Jasper Mortier und die stimmgewaltige Frontsängerin Dede Priest. Die Band hat sämtliche Songs auf der Scheibe selbst geschrieben und sich dabei sowohl von der amerikanischen Roots Music als auch von anderen Einflüssen inspirieren lassen. Wie auch immer, Mikrofrau Dede verfügt über ein tolles Bluesorgan und greift gelegentlich auf der Scheibe sogar noch zur Violine. Als Anspieltipp empfehle ich mal das sehr andächtige und leicht gospelartige „Jesus, I.M. Calling“, das mit schnalzendem Kontrabass und elektrischer Country-Gitarre daherkommt...

March 14, 2013
RED ROOSTER RADIO:
TANGLED EYE - DREAM WALL

Tangled Eye is een trio waarvan de afzonderlijke leden al een behoorlijke carrière achter de rug hebben. Te beginnen met Jan Mittendorp; oprichter van platenlabel Black & Tan; DJ bij zijn andere project (MixenDorp) en begeleider van o.a. Larry Garner en Boo Boo Davis. Vervolgens Jasper Mortier die het podium heeft gedeeld met o.a. Philip Walker en Eddy Clearwater en last but not least DeDe Priest, van oorsprong een Texaanse, maar die in Europa haar tweede thuishaven vond en daar al op de podia van diverse festivals heeft gestaan. Sinds 1 jaar is deze band bij elkaar en nu al verschijnt er een album met daarop 14 eigen geschreven nummers. Ga maar luisteren naar: ‘Dirty Faces’. ‘Dream Wall’ heeft mij verrast. Verwacht geen album met de meer traditionele bluesmuziek; iets wat gezien de achtergrond van het trio zeker niet zo vreemd zou zijn. Ik zal hier geen nummers die op het album staan gaan nader uitlichten, want het gaat mij toch meer om het totaalbeeld en de sfeer die het album oproept. Die sfeer wordt mede veroorzaakt door de rollen die de afzonderlijke leden op zich hebben genomen. Jan Mittendorp bijvoorbeeld heeft de bas en gitaarpartijen samengevoegd hetgeen ongewone geluiden oplevert. Dan Jasper Mortier die eigenlijk basgitarist is, maar nu heeft plaatsgenomen achter het drumstel en tot slot Dede Priest, een klassiek geschoold violiste, die voor dit album dat instrument weer ter hand heeft genomen. Het resultaat is zoals gezegd verrassend; er wordt een duister, sinister en om in die termen te blijven soms ook wel een beetje angstaanjagend beeld geschapen waarbij de invloeden van alle kanten, zoals blues, rock en folk lijken te komen aanwaaien. Eerlijk gezegd is het aanvankelijk behoorlijk wennen, totdat je het punt hebt bereikt waar verrassing plaatsmaakt voor nieuwsgierigheid. Nieuwsgierig naar wat er nog meer gaat komen. Dan ben je op het punt aanbelandt waar je wezen moet en gaat er een wereld voor je open. Als je in staat bent om zoiets teweeg te brengen dan mag je dat best wel geslaagd noemen. ‘Dream Wall’ voldoet aan dat criterium en daarmee lijkt dit eigenwijze trio een goede start te hebben gemaakt.

February 28, 2014

Ooit had je het Crushers-project met Jan Mittendorp (gitaren), Jasper Mortier (drums) en Ralph de Jongh (gitaar/zang). Later kreeg dit project een vervolg met Dede Priest in de plaats van Ralph. Ondertussen heeft het project duidelijk vorm gekregen en is de naam veranderd in Tangled Eye. Met Dream Wall levert het gezelschap een verrassende en erg fraaie debuut CD af. Toegegeven, het is even wennen, want de plaat is niet direct toegankelijk te noemen. Maar inmiddels is de cd dagelijks te horen in Huize Kok. Jan Mittendorp speelt de diverse gitaren, Jasper Mortier drumt en speelt bas, terwijl Dede zingt en hanteert ook de viool. Opzet is een beetje hetzelfde als wat Mittendorp met Boo Boo Davis deed, alleen is het allemaal wat gestructureerder. Het rauwe geluid is gebleven en gecombineerd met het heldere stemgeluid van Dede levert dat een uniek eindresultaat. Jan Mittendorp is een van de weinige mensen in Nederland, die echt durft te vernieuwen. Dat doet hij al met MiXendorp als richting een jonger publiek, maar hier dus ook weer met de traditionele Amerikaanse rootsmuziek. De combinatie gitaar/drums/viool is geen alledaagse, maar is wel een van de ingrediënten, die dit album van anderen onderscheidt. De plaat begint met het akoestische “Nilas” met begeleiding van gitaar en bassdrum, ingetogen gezongen en met stemmige viool op de achtergrond. Eveneens ingetogen en akoestisch eindigt het album met “Doctor Man”, met een jazzy blues nummer. Daartussen gaat het er wel wat heftiger aan toe. Sommige nummers als “Come On Down”, “Taboo”. “I Been Thinking” en “Ghetto Pocket” zijn wel toegankelijk en pakken je in één keer, maar de cd blijft groeien. De riff van “Come On Down” doet mij denken aan een modderige Mississippi versie van “All Right Now”. Klonk de stem van Dede op haar eerder albums af en toe nog wat meisjesachtig, hier horen een zangeres met een volwassen stemgeluid met een nauwelijks te overtreffen intensiteit, waarbij regelmatig de haartjes op mijn armen overeind gaan staan. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het schitterende “Jesus I’m Calling”. In het totaal staan er veertien door het drietal zelf geschreven nummers op. Een pareltje, deze blues ‘n’ roots cd, uitgebracht op Black & Tan Records.

February 27, 2014
Rauh und heftig kommt der Bluesrock von Tangled Eye aus den Niederlanden daher. Und immer wieder ist der Sound des Trios (Dede Priest - voc,v, Jan Mittendorp - g, Jasper Mortier - dr) überraschend. Es passiert selten, dass wie im Blues elektrische Gitarre und Violine aufeinandertreffen. Jan Mittendorp kennt man als Bluesfan bislang aus zwei Kontexten. Einerseits ist er Chef des Labels Black + Tan. Und außerdem veröffentlicht er selbst unter dem Künstlernamen MiXendop eigene Remixe von Bluestiteln, die den rauhen Juke Joint Blues mit aktuellen elektronischen Dancegrooves vereinen. Beim Trio Tangled Eye ist er Gitarrist und spielt dabei Basslinien, Riffs und Melodie gleichzeitig. Dede Priest, studierte Philosophin und ausgebildete klassische Geigerin, stand schon mit Leuten wie Harry Belafonte, Tommy Shannon oder Clarence Gatemouth Brown auf der Bühne. Doch erst jetzt fand sie die Möglichkeit, Geige und Stimme gleichzeitig einzusetzen. Und Jasper Mortier war seit Jahren eigentlich als Bassist für zahllose in Europa tourende Musiker unterwegs, bevor er sich für Tangled Eye ans Schlagzeug setzte. Volles Risiko könnte man das nennen, was die drei Musikerinnen hier eingehen. Das Ergebnis ist absolut empfehlenswert. Blues und Rock treffen hier gleichberechtigt aufeinander. Spannungsbögen bauen sich in den Songs auf, die an die frühen Zeiten der Psychedelic erinnern. Und der Gesang von Priest bringt noch Gospel und Soul in die Mixtur, die die komplett von der Band selbst verfassten Songs auszeichnet. Eine echte Neuentdeckung ist diese Band, die im Sommer auch beim Bluewave Festival auf der Insel Rügen auftreten wird.

February 20, 2014
3voor12 review miXendorp live at StukaFest Eindhoven: Stukafest. Het is weer zover: we mogen opnieuw rondzwerven door de Eindhovense straten, op bezoek bij gastvrije studenten die hun kamers openstellen voor leuke artiesten en gasten die deze willen bekijken. Zo ook op de Hoogstraat, waar miXendorp om half negen aan zijn eerste show begint. miXendorp is eigenlijk Jan Wittendorp, een uiterst begaafde gitarist, die met samples en loops liedjes bouwt die hij zelf begeleidt op zijn gitaar. Alle drie de rondes van miXendorp zijn uitverkocht. Dan heb je als student óf heel veel vrienden, óf gewoon een hele toffe act in je kamer. Dat laatste kan hier wel eens het geval zijn. miXendorp gebruikt samples van Alan Lomax-opnames uit de jaren ver voordat er in Amerika door de armen instrumenten gebruikt werden. Op gitaar en met samples maakt miXendorp hier ‘nieuwe’ nummers van, zoals ze volgens hem zouden klinken als ze wél die instrumenten hadden gehad. Dat doet hij zeer verdienstelijk. Niet voor niets verkoopt hij de nodige cd’s na zijn optreden. In combinatie met toffe visuals tovert de soms wat onwennig overkomende miXendorp de kamer om tot een concertzaal. Sterke nummers, goed gitaarspel en een opzwepende beat hier en daar maken dit tot een geweldig begin van de avond.                               picture Anne Voncken

February 11, 2014
RealDeepBlues.BlopSpot: Jan Mittendorp continues to expand and explode blues-infected music with his tripped out, blues-downed project Blu Acid, with the help of fellow producer Mischa Den Haring. Akin in groove to his remix project miXendorp, Blu Acid expands their mixes to another level to produce some brilliant future blue hued sounds. Check it out:

February 8, 2014
Das amerikanisch-niederländische Trio Tangled Eye macht es anders herum. Nach der Gründung im Jahr 2013 gab es zunächst nur Liveauftritte der Formation. Einen Vorgeschmack auf das Debütalbum bekam RockTimes beim Konzert auf Roepaen. So haben die Songs von "Dream Wall" definitiv den Bühnen-Test bereits hinter sich und die außergewöhnliche Band um die hervorragende Sängerin/Violinistin Dede Priest wird noch in vielen Locations/auf Festivals in ganz Europa zu bewundern sein. Deutschland, Österreich, Belgien, Dänemark und selbstredend die Niederlande waren bereits bereiste Länder. Die instrumentale Besetzung ist genauso ungewöhnlich wie die Musik. Wobei schon jetzt betont werden muss, dass der Blues von Tangled Eye über exzellente Ecken und Kanten verfügt. Über eine sehr gelungene Experimentierfreude und dem Mut zum Nichtalltäglichen wird mit Lorbeeren überschüttet. Hier hat sich eine Band etwas getraut, ist ein Wagnis eingegangen und kann sich am Ende (zumindest dieser Platte) glücklich schätzen, genau die richtigen Entscheidungen getroffen zu haben. Tangled Eyes "Dream Wall" ist gefüllt mit fast einer Stunde bluesiger Roots Music und Facetten, die glänzen, wie Rohdiamanten. Zwischen Sanftheit und derbem Charme ist hier fast alles vertreten. Dede Priests mit Soul und Gospel gefüllte Stimme schwebt über allem. Mit seinen Gitarren sendet Jan Mittendorp sowohl melancholische als auch psychedelische-verzerrte Signale. Der gelernte Bassist Jasper Mortier trommelt auf dieser Scheibe in der Hauptsache, greift aber auch zum Kontrabass. Mit phasenweise spartanischer Sparsamkeit unterfüttert er die Songs ganz gekonnt und wenn Dede Priest ihre Violine einsetzt, dann setzt sie geschickte Kontrapunkte zum fuzzigen Sechssaiter. Auch sie kann mit ihrem Instrument die Psychedelic beschwören. Bei der Klasse einer Sängerin wie Dede Priest geht man nicht nur am Sonntag in die Kirche und wenn, dann ist die Kapelle am frühen Abend proppenvoll, weil alle den Gospel der Band hören möchten. Danach geht man für die Aftershowparty von Tangled Eye in den nahegelegen Club und erlebt hautnah den abgedrehten Boogie des Trios. Vom Soul beziehungsweise Gospel hat die Combo nicht nur einen Track im Gepäck. Zu später Stunde überrascht man den eh schon begeisterten Anhänger mit einer sanft swingenden Nummer, die am Jazz geleckt hat. Wie sich hier Jan Mittendorp ganz bedächtig mit einem Bottleneck-Sound in das Stück schleicht ist schon brillant. Damit prägt er dann den weiteren Verlauf von "Fish And Lamb", einer Nummer ohne Schlagzeug, dafür allerdings mit feinem Fingerschnippen. Dede Priest ist nicht nur eine tolle Sängerin sondern auch eine vielseitige Violinistin, die ihrem Instrument gerne psychedelische Färbungen, auch mit dem Wah Wah-Pedal, verpasst und so mit einem anderen Klang Jan Mittendorps Verliebtheit in Soundmalereien voll unterstützt. Auf der Platte findet man nicht unbedingt ausufernd lange Stücke, aber innerhalb der Spielzeiten so um die vier Minuten wird man Zeuge von vielen feinen Soli. Bei den insgesamt vierzehn Liedern begegnen einem nicht wenige klasse Songs. Eines der Highlights ist aus meiner Sicht die abschließende Ballade "Doctor Man". In der Ruhe liegt die Kraft, die Kraft von Dede Priests Stimme, der gefühlvollen Gitarre mit einem sagenhaften Jan Mittendorp-Solo und von Jasper Mortiers dezenter Schlagzeugbegleitung. Tangled Eye hat mit "Dream Wall" ein facettenreiches Album veröffentlicht. Die eigenwillig-individuelle Prägung des Trios macht diese Platte zu einer besonderen Kaufempfehlung.

February 5, 2014
SOULGURU:Tangled Eye ist das neue musikalische Projekt des bekannten niederlandischen Bluesgitarristen, Produzenten und BLACK AND TAN RECORDS LabelbetreibersÊJan Mittendorp. Zusammen mit dem niederlandischen Schlagzeuger Jasper Mortier und derÊamerikanischen Sangerin und Violistin Dede Priest spielt das Trio auf ihrem Debut-Album Dream Wall eigene Songs im Spannungsfeld von Blues-Rock, Funk-Rock und Soul. Die Instrumentierung ist meistens eher schlicht aber druckvoll, der Gesang von Dede Priest bewegt sich zwischen Blues und Soul. Ein rundum gelungenes Debut.

WRITTEN IN MUSICAls muzikanten die al een eigen dikke carrière hebben samenkomen om een band te beginnen kan je dan spreken van een superband? Misschien wel en misschien is Tangled Eye dat ook wel.  De Amerikaanse Dede Priest heeft al jaren een mooie carrière als zangeres, Jasper Mortier speelde als bassist met grootheden als Eddy Clearwater, Hans Theesink, David Gogo en Johnny Masttro, terwijl Jan Mittendorp als platenbaas (Black & Tan Records), DJ (MiXendorp,) producer (oa Doug MacLeod, Boo Boo Davis) en bassist van oa Boo Boo Davis al jarenlang niet meer is weg te denken uit de Nederlandse en Europese Bluesscene. Gedrieën besloten ze begin 2013 de handen ineen te slaan en onder de Naam Tangled Eye een nieuw project te beginnen waarbij ze alle drie uit hun comfortzone stappen. Zo combineert Jan bas en gitaar op 1 instrument, laat Jasper de bas voor wat het is en kruipt achter het drumstel, terwijl Dede het zingen afwisselt met het bespelen van de viool. En de uitkomst mag zeer verrassend genoemd worden. Want binnen een jaar komt de band met een album op de markt waarop 14 nieuwe eigen nummers staan; Dream Wall. Wie verwacht dat deze 3 bluesmensen een lekker standaard bluesplaatje hebben gemaakt komt toch echt bedrogen uit. De muziek kan het beste omschreven worden als een combinatie van blues, folk en americana, met blues als hoofdstroming. Het gitaargeluid dat Jan gekozen heeft in combinatie met de manier van drummen van Jasper doet denken aan The White Stripes en The Death Letters. Het rustige soulvolle stemgeluid van Dede, de toevoeging van viool maakt het allemaal heel er donker en sinister.  Het is dus even schrikken als je de eerste tonen uit je speakers hoort komen maar het duurt niet lang voor je wordt gegrepen en benieuwd bent naar wat er nog meer voorbij gaat komen. Als na 58 minuten de laatste klanken verstommen ben je er eigenlijk nog niet klaar mee en wil je meer. Tijd om ze live te zien!!

February 4, 2014
ROOTSTIME.BEHet trio ‘Tangled Eye’ bestaat amper één jaar, maar de drie muzikanten zijn reeds jaren een begrip in gans Europa. Niet alleen omwille van hun gesetteld zijn in de bluesscène maar ook om hun veelzijdigheid. De soepelheid waarmee zij zich in andere bands of naast andere artiesten engageren getuigt hiervan. Gitarist Jan Mittendorp bijvoorbeeld, die het label Black &Tan in het leven riep, begeleidde o.m. Byther Smith, Larry Garner, Harrison Kennedy en Boo Boo Davis. Ook bassist Jasper Mortier deelde het podium met diverse en gerenommeerde bluesartiesten waaronder Philip Walker en Eddy Clearwater. Zangeres Dede Priest, die in Texas opgroeide, vond in Europa een nieuwe thuishaven. Zij stond in 2008 al op het Roepaen festival in Ottersum en ook op de ‘Rhythm & Blues Night’ in Oosterpoort. Wanneer zij toert of een album opneemt vindt zij intuïtief de juiste Nederlandse muzikanten om haar te vergezellen, zoals o.m. gitarist Richard Van Bergen van de ‘Shiner Twins’ op ‘Candy Moon’, in 2007 uitgebracht, en nu ook weer met Jan Mittendorp. Maar ook in België is de charismatische zangeres bekend sinds zij als frontvrouw zong op festivals in o.m. Hamme, Binkom en Peer Blues. Op het debuutalbum van dit trio verlaten de drie muzikanten elk hun comfortzone. Dede, klassiek geschoolde violiste, grijpt nu terug naar dat aparte gevoelsinstrument, o.m. op ‘Dirty Faces’. Jasper Mortier speelt behalve bas nu drum, terwijl Jan Mittendorp in zijn gitaarspel ook bas vermengt. Het zijn allemaal zelfgeschreven songs die het ganse scala van gevoelsstemmingen bestrijken, van rauw, zwoel, moerassig en zondig tot religieus, hunkerend, slepend, sensueel en intiem. Het gruizig gitaarspel en de soms primitieve drum herinneren aan de ongepolijste préwarblues, terwijl alle songs toch eigentijds blijven met soms funky en dan weer boogie elementen. Dede Priest heeft een wendbare stem die in het smekende ‘Jesus I’m Calling’ en ‘Keep Walking’ piëteitsvol overkomt, maar dan weer erg werelds en verslavend opklinkt in het aanzuigende ‘Drinking Again’. Telkens wanneer Dede naar de viool grijpt, geraak je geïntrigeerd door die aparte invalshoek zoals op het funky ‘I Been Thinking’, het woeste ‘Stranded American’ of het broeierige ‘Hide And Seek’ met fascinerende drum, één van de hoogtepunten. Al van bij de eerste song sluipt er mysterie in het magische ‘Nilas’ dat je rillingen bezorgt als een langzaam optrekkende mist met een voorbode van wat nog komt. In het zwoele ‘Fish & Lamb’ met contrabas, als het ware een traditional en eveneens één van mijn favorieten, lijkt de geest van Willie Dixon in het ritme te kruipen en in de slowblues ‘Doctor Man’ is Dede’s inleving totaal. Gitaar en drum vullen elkaar aan in het evoceren van die typische sound die tegelijk primitief en modern aandoet en af en toe hypnotiseert. Dit album boeit van begin tot einde met alle lof voor de drummer die zich telkens met veel naturel in de bluesy, rootsy of funky sound invoegt. De invloeden lijken hen van alle kanten te komen aangewaaid om zich te vermengen met de spirit van het ‘Tangled Eye’ trio. In februari toeren zij in Nederland maar in mei passeren zij ook België. Alvast iets om naar uit te kijken!

January 27, 2014
SomethingElseReviews: This song begins with a stumbling death rattle, all crepuscular menace, and then Dede Priest blurts out the title Ñ and for a moment, itÕs unclear, just whoÕs snot-slinging drunk. But Tangled Eye soon clears that up, in the form of an ass-kicking list of end-of-her-rope declamations that push ÒDrinking AgainÓ into a whole new place.from someone who has put up with year after year, night after night of a carousing no count. Yet, as that fury bubbles over, Priest handles the lyric with just the right amount of scarred-up swagger, even as she hides every damn bottle in the whole entire house. After all, sheÕs heard it all before, seen all the stages Ñ from happy to sad, from promises to regret. The time has come to start over, if only to give it a final try. But, from the sound of it, just one. That scroungy riff, and a flat, pissed-off cadence (courtesy of guitarist Jan Mittendorp and drummer Jasper Mortier) continues with a relentlessness that tells you just how dangerously thin her patience has become Ñ and sets the table nicely for Tangled EyeÕs newly released Dream Wall, from MittendorpÕs Black and Tan Records. .

January 23, 2014
Mos Eisley Music Blog : Auch wenn Tangled Eye zu zwei Dritteln aus niederlŠndischen Musikern besteht, ist Ÿberwiegt insgesamt die Vorliebe fŸr traditionelle amerikanische Musik. SŠngerin Dede Priest aus Texas ist mit ihrer starken Stimme das fehlende PuzzlestŸck fŸr den Sound des Trios. Das neue Album "Dream Wall" ist nun das erste offzielle Lebenszeichen der Band, auf dem gitarrenlastige Grooves und souliger Gesang das Klangbild prŠgen. Es ist wohl ihrgendwo zwischen Blues-Rock und Folk einzuordnen und oftmals auch beides in einem Song. Der Einsatz von Priests Geige ist ein weiteres Beispiel fŸr den charakteristischen Sound von Tangled Eye. Die Instrumentierung ist meistens eher schlicht aber immer effektiv gehalten. Auch Drummer Jasper Mortier sowie Gitarrist und Labelchef Jan Mittendorp liefern hier einen soliden Job ab.

January 22, 2014
review at BLUESMAGAZINE.NL: NIET VOOR WATJES, zo zou de slogan kunnen luiden van deze eerste cd van de groep. Dede Priest, zang en viool, Jan Mittendorp, gitaar en Jasper Mortier, drums en basgitaar, zijn geen onbekenden in het Europese bluescircuit. Alle drie hebben ze verschillende bluesachtergronden. Vanaf begin 2013 vormen ze samen Tangled Eye; ze brengen live een zeer eigenzinnig repertoire, dat nu is te horen op een studio-album. Het is geen CD geworden die je verwacht van deze mensen zoals je ze uit het verleden kent. Over het algemeen klinken de veertien nummers van de cd (58.28 min.) somber en beangstigend, die perfect in deze tijd van recessie passen met hier en daar een sprankje hoop, zoals in Jesus IÕm Calling. Het sombere, indringende geluid wordt veroorzaakt doordat Mittendorp zowel het bas- als het gitaarwerk tot ŽŽn geluid combineert, wanneer Mortier de drums bespeeld; heel apart. Dede heeft een heel indringende stem, die nergens zichzelf overschreeuwt, waardoor de somberheid nog intenser en spanner wordt. Ook het boekje past precies bij de opnamen van de cd; sober en apart, precies waar dit trio voorstaat. Jammer alleen, dat er geen tekst van de songs bijzit, dat is het enige minpunt van deze prima cd die voor hen de deuren niet alleen naar blues- maar ook naar andere festivals zal openen.

January 20, 2014
nice review on BluesOnline.pl: Tangled Eye to nowy projekt szefa wytw—rni Black & Tan Jana Mittendorpa. Towarzysz? mu Dede Priest na skrzypcach i jako wokalistka oraz perkusista i basista Jasper Mortier. Kr??ek wype?nia autorska muzyka bliska temu, co teraz szeroko zwie si? americana. No i bliska transowym klimatom Otisa Taylora. Szczeg—lnie, kiedy poddamy si? hipnotycznemu ãNilasÓ, s?ysz?c w tle zawodz?ce, jakby india?skie skrzypce i miarowe walenie w wielki b?ben. Przez cia?o przebiegaj? dreszcze ciekawo?ci, co si? jeszcze wydarzyÉ I oto s?yszymy mocne i brudne brzmienie adekwatne do tytu?u ãDirty FacesÓ. Jest w tym utworze rytm pierwotnego funku i szale?stwo bia?ych hardrokowc—w z ko?ca lat 60. XX wieku. Ale te? i jest psychodeliczno-folkowe zwolnienie z wyeksponowanymi skrzypcami. Rewelacja. Najbli?szy bluesa, ale s?yszanego uchem Hendrixa jest dopiero ãCome On DownÓ. Wydaje si?, ?e przy pisaniu tej piosenki muzykom towarzyszy? nie tylko luz, ale i duch Jimiego Ð szamana psychodelii i kr—la nieoczywistej prostoty.ãJesus IÕm CallingÓ to jakby gospel s?yszany i przetworzony przez Tangled Eye. Chcia?oby si? rzec Ð perfect soul and mind. Do gitary i g?osu do??cza tylko b?ben, a w ko?c—wce s?ycha? przez moment m?ski ch—r. Minimalizm najwy?szej pr—by. W blues rocku ãMade To MingleÓ g?os Dede Priest jest przetworzony i zmutowany jakby przez wah wah, z kt—rego te? nieco korzysta Mittendorp graj?c solo. Nie?pieszny numer, pozwala poczu? klimat bia?ego bluesa zanurzonego w mule Delty. Fantastyczny puls ma obdarzony znakomit? dynamik? ãHide And SekÓ, a w sol—wce Priest nie do??, ?e gra bluesowe nuty, to jeszcze udanie na?laduje zabaw? w ciuciubabk?. Przy ãDrinking AgainÓ zn—w mo?na mie? wra?enie, ?e Tangled Eye zabieraj? nas w podr—? na Woodstock, jest rok 1969 i ca?y ?wiat stoi przed nami otworem. Dla odmiany ãFish And LambÓ brzmi jakby by?o zagrane, na starym kontrabasie, zamiast b?bn—w mamy pstrykanie palcami i kilka uderze? strun slapem. Bo tu rz?dzi g?os Dede Priest. To jasne, ?e kolejny na li?cie Ð ãTabooÓ musia? mie? pe?ne brzmienie. Gitara elektryczna pokrywa wi?kszo?? pasma, gra ca?a perkusja, jest linia basu, a Dede ?piewa ?wietn?, blues rockow? melodi?, jak? bez wahania w??czy?aby do repertuaru podczas wspomnianego Woodstock i Janis Joplin i Grace Slick. Niemal czysta gitara gra motyw stanowi?cy podstaw? gospelowo-transowego ãI Been ThinkingÓ. Zamiast b?bn—w wystarczy grzechotka, bo przecie? rz?dzi g?os Dede. A kiedy wejdzie werbel i stopa, Priest zagra solo na elektrycznych skrzypcach trzymaj?c si? bluesowego kanonu. Mocno, hendrixowsko, zaczyna si? ã Ghetto PocketÓ. Takich riff—w na gitarze nie powstydzi?by si? i Jimi Page, a elektryczne skrzypce momentami dodaj? tylko mocy tej surowej muzyce. Po porcji brudnych d?wi?k—w, o?ywczo brzmi dziwnie czysta gitara. Ale kiedy pie?? w?drowca zaczyna wie?? Dede, wiadomo, ?e ãKeep WalkingÓ b?dzie idealnym po??czeniem bluesa z folkiem, czyli w?a?nie wsp—?czesn? american?. ãStranded AmericanÓ z racji i brzmienia i riffu kojarzy si? z ãVoodoo ChileÓ. Do tego b?bny i wokal nagrane z reverbem dodaj? charakteru pierwotnej psychodelii. I zn—w jest lekko ob??ka?czy trans, z kt—rego mo?e wykluwa? si? bluesowe dziecko. Kr??ek ko?czy balladowy ãDoctor ManÓ. Ale to oczywi?cie ballada w klimacie Tangled Eye. Zagrana na gitarze elektrycznej, w do?? szybkim tempie, z rytmem podawanym miote?kami na werblu i z najbardziej hipnotyzuj?c? lini? wokalu. Tego zako?czenia, tak bardzo jednocze?nie bluesowego, nie da si? szybko zapomnie?. ãDream WallÓ Tangled Eye to idealna p?yta na trzaskaj?cy mr—z i na wizyt? w klubie. Kameralny sk?ad potrafi narobi? sporo ha?asu, a kiedy trzeba wprawi? w trans. Polska ma szans? us?ysze? Tangled Eye ju? 24 kwietnia. W Chorzowie.

January 9, 2014
our new release : TANGLED EYE - DREAM WALL is now available at

January 6, 2014
here is our upcoming release
CD B&T 039 - TANGLED EYE - DREAM WALL.  
Here you can listen to some samples.

liner notes:
TANGLED EYE is a unique line-up performing original songs.  Raw and simple with a deep love for American Roots Music.  These musicians have broad taste and an open mind, so a lot of musical influences come through.  Despite the short existence of this trio (early 2013), they have already played in Holland, Belgium, Germany, Denmark, France, and Austria.
Dede Priest (vocals, violin), Jasper Mortier (drums, bass) and Jan Mittendorp (guitars).

Tracklisting
1  Nilas        3:54
2  Dirty Faces        4:15
3  Come On Down        4:06
4  Jesus I M Calling    4:29
5  Made To Mingle    3:59
6  Hide And Seek    3:51
7  Drinking Again    3:54
8  Fish And Lamb    4:08
9  Taboo        4:24
10 I Been Thinking    4:00
11 Ghetto Pocket    3:54
12 Keep Walking        4:28
13 Stranded American    4:22
14 Doctor Man        4:36

All songs written by Dede Priest, Jasper Mortier, Jan Mittendorp and published by Black and Tan Publishing. Recorded December 2013 at Studio Moskou (Utrecht NL) and mixed at Studio Silvester (Utrecht NL).

January 2, 2014
May there be lots of great music in 2014

November 13, 2013
Het Indie Blues/rock power duo King Pug slaat weer toe. Amper 2 dikke maanden na hun debuut “Borneo Mintshave” komt “Water Pressure” uit. Een 3 track EP. De plaat werd geproduceerd en opgenomen door frontman Dave Wilkinson in zijn eigen “Wilkinson D.I.Y.” studio. De plaat is net zo ruig en groovy als de eerste. Rockmuziek waar je kan op dansen en blues waar je oren niet van gaan hangen, maar waarvan je haren, zonder gel, recht overeind komen. De songs zijn sterk blues gebaseerd met stuwende ritmes die door Caspar St. Charles uit het drumstel gemept worden. King Pug, het project van deze Engelse gitarist, zanger, producer en songschrijver is een uitlaatklep voor een achterliggende catalogus van songs die volgens hem niet in zijn lopende muzikale lijn pasten. (8/10)(Black and Tan Records).

November 12, 2013
TANGLED EYE  GEDURFD OPTREDEN
De groep Tangled Eye is voor zangeres Dede Priest de opvolger van haar Dede Priest band. Haar laatste cd Kinky At The Root uit 2011 liet al een heel speciaal blues geluid horen. Met Jan Mittendorp op gitaar en Jasper Mortier op drums en basgitaar gaat Dede nog een stap verder. Wie zondagmiddag naar de Bluesclub XXL is afgereisd om een gezapig potje blues te horen, komt bedrogen uit. Direct bij het eerste nummer “I Been Thinking” wordt duidelijk dat deze middag de muziek uit een zeer aparte hoek komt waaien. Dede speelt viool ter ondersteuning van haar nummers. Niet meer dan dat, doch dat geeft de songs een aparte dimensie. Jan is ook een figuur die durft te experimenteren, denk maar eens aan het project MiXendorp Blues & Beat uit 2012. Voeg daarbij dat één van Nederlands beste bassisten achter de drumkit zit, dan weet je genoeg. Dit wordt een speciale middag en als je er voor openstaat, is het genieten. Jan tovert mooie funk-, jazz- en gospel- en zelfs blues-lijnen uit één van zijn vele gitaren, die op het podium staan. Dede laat horen, dat zij alle octaven moeiteloos kan doorlopen, waar nodig is en Jasper drumt heerlijk basic zonder opsmuk. In de pauze verklaart Jan waarom zij de ommezwaai maakten naar deze bezetting. “Met een trio is alles veel overzichtelijker dan met een band. Iedereen kan altijd optreden en heeft geen andere verplichtingen, bovendien zijn we met deze muziek toch wel apart en reizen we daardoor door heel Europa.”De kleine honderd toeschouwers krijgen twee sets met elk tien nummers voorgeschoteld. Geen dansbare- en/of meezingnummers, maar songs, die tot nadenken stemmen hoe mooi ze zijn opgebouwd en in elkaar gestoken zijn. Het nadeel is echter dat er weinig wisselwerking met het publiek ontstaat, dat moet maar een keer kunnen. Lof voor beide organisatoren Ben van der Swaluw en Jaap Meurs om zo´n gedurfde act binnen te halen. In december wordt door Tangled Eye gestart met hun eerste cd-opname, die begin 2014 uit moet komen.

October 27, 2013
a SoundCloud player with tracks from our latest release



October 22, 2013
At this Greek website you will find an interview (in english) that they recently did with me about my musical activities.

October 20, 2013
our latest two releases

DO B&T 940  - KING PUG - BORNEO MINT SHAVE
Heavily based in the blues with driving rhythms provided by fellow country man Caspar St. Charles, King Pug could be compared to The Black Keys and The White Stripes due to their duo format... if you were lazy! But with a British touch notable in Wilkinson's voice and writing, and a long, varied career as session musicians, the duo certainly add their own flavour to the mix, enough to carve them their own niche in the “power duo” scene.

DO B&T 942  - KING PUG - WATER PRESSURE
And these dogs are fast !!!!   just two months after the release of their debut they strike aginawith "Water Pressure" - a three track E.P. Harder hitting, grittier and groovier than ever, this is Rock music you can dance to, Blues music that won't give you the blues!

Here you can listen

at this point both releases are available in digtial form. You can download the tracks at all major download platform and here is the link to iTunes.

April 8, 2013
Zo net viel ‘December Wine’, de nieuwe cd van David Philips,in onze brievenbus. Net iets te laat om de titel alle eer aan te doen maar echt  goede wijn verdraagt toch geduld en vertraging. Wie is echter die mijnheer Philips? Eerlijk gezegd geen totaal onbekende meer want vorig jaar kwam hij ons verrassen met de volledige homemade cd ‘The Rooftop Recordings’. Wij waren erdoor gecharmeerd. En hoe zit het met 'December Wine'? Wel, laat ons duidelijk zijn van in het begin. ‘December Wine’ is net als zijn voorganger ambachtelijk in elkaar geknutseld in ’s mans privéstudio ergens in Barcelona op een viersporen-cassetterecorder. Het is allemaal spontaan, klinkt nogal seventies en daar is allemaal niets mis mee. Of de wereld nu zit te wachten op zo’n “nieuw” werk is een ander paar mouwen. Feit is dat Philips songs in elkaar kan steken die meer dan een luisterbeurt moeiteloos overleven en die in feite niet moeten onderdoen voor het meer gewaardeerde werk van bekende soortgenoten als daar zijn Don McLean of Jim Croce. Bij hen zou zulk een cd dan ‘Unplugged’ of ‘Songs from the Vault’ gelabeld worden en vlotjes over de toonbank gaan. Dat verdient deze cd ook. Hij is meer bluesy dan folk van inspiratie en iets gespierder gearrangeerd dan zijn voorganger met mooie opvullende percussie die toch voor een zeker flow in de ritmes zorgt. Lonely wentelt zich bijna vier minuten lang in een fijnzinnig net met een niet al te opdringerige baspartijen en een sporadische mondharmonica. Thema’s haalt Philips ook in het dagelijkse leven rondom hem, een matroos die zijn geliefde mist – Philips woont in de havenstad Barcelona – en andere variaties op het “ldvd”, vervreemding, een verloederde stad, het weer en nog van dat vrolijk fraais? Happy wordt een mens er niet van maar carnaval is tenslotte al enige weken voorbij en wat doen we dan met zowat tachtig procent van het oeuvre van kerels van het kaliber Leonard Cohen, Neil Young , enz.? Heeft hij trouwens de vroegere stemvervormingsexperimenten van deze laatste op Big Things willen imiteren? Uit vroeger werk weten we dat Philips graag riedelt op zijn snaren. In Ruby wordt dat een heuse instrumental, soms een uitgebreide solo bij wijze van in- of outro zoals in Who’s Going To Save This Town? Wie David Philips nog niet kende, kan gerust ‘December Wine’ degusteren. Misschien geen peperdure grand cru maar ongetwijfeld een appellation d’origine contrôlée. Wie hem kende van vroeger werk, kan gerust zijn. De nieuwe oogst overtreft de al mooie oogst van vorig jaar.

March 27, 2013
another new video; climbing the stairs of the castel in Schaffhausen (CH) combined with a remix of What You Got - Big George Jackson



March 25, 2013
new video: No More My Lord - Von vs Jimpson & Axe Gang (miXendorp edit)


March 18, 2013
David Philips is een Engelsman, die inmiddels al weer de nodige jaren in Barcelona woont. Na aanvankelijk als jazzgitarist de kost te hebben verdiend ontwikkelde hij een liefde voor het schrijven van liedjes en deze, zichzelf begeleidend op gitaar, te vertolken. ‘December Wine (4 track tapes)’ is zijn derde cd en de tweede op Jan Mittendorp’s Black & Tan Records label. De titel geeft het al een beetje aan, de nummers zijn opgenomen met een 4 sporen cassette recorder. Na een partijtje TDK cassettes op de kop te hebben getikt begon hij te werken aan een demo, althans … dat was de bedoeling. Niet alleen Philips zelf, maar ook Jan Mittendorp bleek onder de indruk te zijn van het resultaat en besloten werd de nummers in al hun eenvoud zo op cd te zetten. De heren bewijzen dat niet altijd een dure, geavanceerde studio nodig is om een puike cd te maken. Soms wordt wat percussie toegevoegd, een tweede stem of een harmonica, maar in principe horen we een man met een gitaar en een boeiend stemgeluid, die een aantal folk en blues songs brengt. Na de eerste vier of vijf nummers vroeg ik me af of ik het einde van de cd zou halen. De nummers zijn goed en worden ingetogen gebracht, maar ik was even aan een pauze toe. Maar vrijwel elk volgend nummer pakte me wel op een of andere manier. Het gitaarwerk is heel sterk, luister maar eens naar het instrumentale ‘Ruby’. Hoewel alle nummers de moeite waard zijn wil ik toch even een paar in het bijzonder vermelden, zoals ‘Life On The Wing’, wat mij een soort zestiger jaren folk/pop nummer is. ‘The Man In The Moon Looks Scared’ is ook een fraai ingetogen werkje, dat mij direct pakte. ‘Lonely’, met een lekkere harmonica, ‘December Wine’ en ‘Link In The Chain’, zijn de meer bluesy nummers.

March 15, 2013
David Philips – December Wine
Voor de opnames van zijn derde album heeft de singer-songwriter uit Nottingham alleen gebruik gemaakt van een oude vier tracks cassetterecorder uit de jaren ’80. De vraag is natuurlijk of deze aanpak ook daadwerkelijk iets toevoegt of dat alleen een ‘hipstergimmick’ is om platen te verkopen. Het eerstgenoemde is gelukkig waar. De luisteraar waant zich direct na de druk op play in de slaapkamer van een muzikant die al experimenterend een paar nummers probeert vast te leggen. De beperking tot vier tracks levert relaxte songs op die juist door hun simpliciteit lekker uit de verf komen. Een knappe prestatie aangezien er maar weinig middelen beschikbaar zijn om de muziek body te geven. De sfeer druipt van de plaat af, of Philips nu zingt over het veranderen van de seizoenen of over een zeeman die niet kan leven zonder het ruime sop. Philips toont aan dat sterke teksten, zeker in het singer-songwritergenre, een enorme toevoeging kunnen zijn. Natuurlijk zijn er wel wat dingen aan te merken op de nummers. Met name in de wat langere muzikale gitaarstukken wil het idee nog wel eens ontstaan dat Philips een beetje aan het zoeken is naar de juiste weg in zijn muzikale avontuur. Hierdoor ligt de verveling na een intensieve luisterbeurt soms op de loer. Maar laten we eerlijk zijn; dit is geen plaat om intens te analyseren, maar om van te genieten in de aanwezigheid van een drankje en goed gezelschap

March 14, 2013
BLUESINTHENORTHWEST (UK):    David Philips – December Wine (4 track tapes)
It’s fair to say that for me the ‘soundtrack of the summer’ back in 2011 was undoubtedly David Philips’ marvellous last release “The Rooftop Recordings” . . . a quite beautiful set of songs recorded in his apartment in Barcelona with the doors and windows flung open . . . I’m pleased to report that the follow-up from the English ‘ex-pat’ has arrived in the form of the equally enthralling “December Wine (4 track tapes)”. Again, like its predecessor, this is a joy from start to finish – a 13-track self-penned and played set of songs, crossing over from folk to blues and more from this most brilliant songwriter and musician. The tunes were recorded on to a 4-track cassette recorder, using the classic TDK SA C90 tapes . . . always my favourite back in the day . . . and intended as demos. However Philips sent them off to Black & Tan boss Jan Mittendorp who thought the recordings were something special and agreed to release them. Really, their is not a weak link on the album . . . starting in delightful manner with the two part, “A Sailor’s Intro”, featuring his delicate fingerpicked acoustic guitar, and the main part, “A Sailor’s Song” – you soon become entranced by his beguiling warm voice; the sparse ballad “All Is Lost” follows, and it’s another beauty. The hypnotic “Big Things” has a Middle East flavour to it with Philips voice treated on top of swirling layers of sound. “Waiting On The Rain” is complete with more lovely guitar work, giving it a sort of North African ‘desert blues’ sound; whilst “Who’s Going To Save This Town” is also inspired by the sounds of the African continent, with some driving guitar and more inspired fingerpicking wrapped around another brilliant vocal. The bluesy stroll of “Lonely” sees Philips adding some drums to his guitar and vocals as well as some ‘workmanlike’ harmonica . . . a talented all-rounder to be sure! The title cut, “December Wine” is another blues tune, with some foot stomping, hand clapping and more, filling out the solo performance, and needless to say, more top guitar and vocals . . . indeed the multi-layered voice here is very effective. The toughest performance here is the electric ‘down home’ blues of “Link In The Chain”, evoking the North Mississippi hill country blues, driven by a dirty riff that I’m sure is a killer live! This great album closes with the instrumental “Flamingo (improv.) . . . a Spanish flavoured guitar number with a background of what sounds like a trickling fountain . . . a beautiful end indeed. David Philips is out and about all over Europe at the moment, it’s only in his native UK that gigs seem thin on the ground . . . come on promoters get to it please, this guy is a major talent.

March 13, 2013
DAVID PHILLIPS - December Wine (4 Track Tapes) The previous album, The Rooftop Recordings, by UK born and now Barcelona-based singer-songwriter David caused something of a stir in 2011, and this solo follow-up has been eagerly awaited. David recorded it on a 1980s four track tape machine (hence the subtitle) and the result is a set that is part blues (try  the Slim Harpo flavoured ‘Lonely’ and the North Mississippi styled ‘Link In The Chain’), part folk (‘All Is Lost’), and a lot in-between. Listen to ‘Waiting On The Rain’ which is reminiscent musically of the desert-blues sound, and the guitar playing on ‘Who’s Going To Save This Town?’ seems to draw part of its inspiration from West African kora and ngoni techniques .

Broadly speaking, the first half of the set is delicate and haunting, whilst the second half is louder, rawer and more band-oriented - ‘Life On The Wing’ sounds like a 1966/7 single track from a soon to be psychedelic band (there’s even an “orange juice sky” in the lyrics), and the title track has strong echoes of the Memphis blues sound of the late 20s.

Norman Darwen



March 11, 2013
David Philips - December Wine (4 track tapes)
Het is niet iedere singer-songwriter gegeven om in zijn of haar eentje te kunnen boeien. Bij live-optredens lukt dat meestal nog wel, maar voor de cd's wordt voor de broodnodige variatie vaak de hulp ingeroepen van andere muzikanten. Die heeft de al geruime tijd in Barcelona wonende Engelsman David Philips niet nodig. Net als op voorganger The Rooftop Recordings produceerde en schreef hij alle songs en speelde hij alle instrumenten op zijn derde cd December Wine(4 Track Tapes) zelf. Niet opgenomen in een dure opnamestudio maar simpelweg thuis met een Tascam Portastudio 4 track Cassette Recorder met TDK SA90 cassettes! En dat klinkt niet dof of gedateerd maar verrassend goed. Philips' folk/bluessongs zijn sterk. Variatie is er genoeg, zoals het mooie "A Sailor's Song", de fraaie ballad "All Is Lost" of de melodieuze songs "Life On The Wing" en "The Man In The Moon Looks Scared" die qua sfeer teruggrijpen naar de zestiger jaren. Philips is een uitstekende gitarist, wat nog eens onderstreept wordt in het instrumentale "Ruby" en "Flamingo, en gezegend met een warm en relaxed stemgeluid. The Rooftop Recordings was een akoestische plaat, December Wine(4 Track Tapes) klinkt al ietsje voller door gebruik van bas en drums en wat meer (zang)effecten. Vol of kaal, het maakt eigenlijk weinig uit hoe je David Philips hoort, wat overheerst is het talent van een solist die in staat is om met weinig middelen grote indruk te maken.

David Philips - December Wine (4 Track Tapes) (Black & Tan Records/New Music)
Eigentlich ist auch David Philips neues Album (der SOUL TRAIN berichtete bereits mehrfach über ihn) das eines Folklore-Gitarristen bzw. eines Singer/Songwriters, was jedoch bei zweiter Betrachtung lediglich die Musikalität des Werkes berücksichtigt. Geht man mit der Beschreibung der Musik von “December Wine (4Track Tapes)“ jedoch an die Gefühlsebene, mischen sich schneller als ein heißer Lötkolben in ein Pfund Butter Blues, Jazz, Rock und Soul in das kantige Salz der Suppe der 13 Titel des neuen Philips-Dings. Der britische Gitarrist ist seit seinem letzten Set “The Rooftop Recordings“ (...weiter lesen›››) noch einmal deutlich gereift und verlässt sich ganz und gar auf seine eigene Magie als Folk-Barde mit wahrer, unaufgesetzter Blues-Schwere, die mit einem wabernden Groove ebenso gut umzugehen vermag wie mit zurückgenommenen Gitarrensounds jenseits der sonst üblichen Akustik-Gitarren-Pfade. Einen Teil der Geschichte zum Album verrät uns bereits das in Klammern gesetzte Anhängsel im Albumtitel und lässt erahnen, dass wir es auch und gerade beim neuen David Philips-Longplayer mit einem extrem erdigen, dreckigen, ehrlichen und spielerisch freilaufenden Stück Black Music-Roots-Gitarre zu tun haben. Ein Stück Musik, dass es, den Gesetzmäßigkeiten von Musik im Allgemeinen entsprechend, überhaupt von einem Engländer, oder, um die Sache in der gerechten Waage zu halten, einem Deutschen gar nicht geben dürfte. Ganz schön deep, was uns David Philips auf seinem neuesten Werk “December Wine (4 Track Tapes)“ auftischt. Geht die Geschichte und die Entwicklung um David Philips und sein eklektisches Albumwirken in einer derartig steilen Aufwärtsbewegung weiter, kann nur der Himmel das Ziel sein. Hervorragend, das.


March 10, 2013
ROOTSHIGHWAY.IT        Il disco precedente lo aveva registrato sui tetti di Barcellona, i rumori del traffico sullo sfondo di ballate acustiche che avevano il sapore acre del blues e la bellezza cristallina del folk. Kelly Joe Phelps continua ad essere un accostamento stilistico valido anche per December Wine (4 track tapes), anche se la personalità di David Philips, inglese giramondo che incide in Olanda per la Black & Tan, è talmente spiccata da non soffrire confronti con nessuno. Come anticipa il titolo, questi tredici episodi nascono come demo e diventano immediatamente un album fatto e finito: un vecchio registratore a cassette della Tascam, quattro piste e bassa fedeltà che però non intaccano minimamente il sound caldo delle esecuzioni. Percussioni accennate, chitarre elettro-acustiche e un canto soulful che parte dalla dolcissima A Sailor's Song e passa per la tensione di Big Things. Il primo accenno vero di batteria (tutto è nella mani del solo Philips, ribadiamolo) arriva al settimo brano, Life on the Wing, anima soul che ricorda la drammaticità di Bill Withers, rivisto in chiave più bluesy anche in Lonely. Un disco che fa miracoli di economia e risparmio: occorre il talento e qui ce n'è in abbondanza.

March 6, 2013
new video: Go For A Ride - Big George Jackson (miXendorp edit)


March 5, 2013

miXendorp remix of David Philips track


February 27, 2013

AMERICANA-UK     Singer-songwriter musician David Philips combines blues, folk and rock in a fashion that feels totally natural and organic in its making.
England born and raised, Philips who now lives in Barcelona, Spain and performs acoustic music of a complex nature in a simplified manner. Due to the loving care taken in the recording of this his second album. He is able to make it sound so simple one moment and unbelievably intricate the next, as he caresses guitar and a bunch more instruments. As for him doing all the playing on the record I have no objection, whatsoever such is the imprint tendered by him and the cohesiveness of the music. Recorded on an old Tascam Portastudio 4-track cassette recorder as he wrote the songs was originally a fun idea of Philips as he dabbled in nostalgia. Only to become hooked by a sound devoid of today’s over editing, and feed off the pure live feel. Carried by the energy of the music, Philips who plays a beautiful acoustic guitar with an exquisite taste in what and when to introduce and leave out his work hits pay dirt on the likes of “Waiting On The Rain”. As he pores over ever nuance of the lyrics, and on following it in the running order (after instrumental number “Ruby”) you have “Life On The Wing”. Which is a dreamy shuffle that has Philips speak of the grace and beauty of birds in flight. Of a studious note “All Is Lost” has a folk blues feel not dissimilar in texture to something Kelly Joe Phelps may well have done. Excellent it is too. “Big Things” with its repetitive rhythm and distortion of vocals a dark feel is cast over the record, and it works. Yet I feel more entertained when his music has a greater buoyancy to it, as on “Who’s Going To Save this Town” as he returns to a folk blues feel that is so rich in textures many a named performer would deservedly tout as a classic in the making. “Lonely” speaks of the folly and ‘punishment’ that goes with messing around, and with his guitar, harmonica and choppy rhythm Philips carves out a captivating groove. There’s more too; not least being finger picked cut “December Wine” (where he sounds like a modern day Mississippi John Hurt) and fuzz guitar accompanied powerhouse piece “Link In The Chain”. As he forgoes his acoustic blues base for a spot of electric, funky blues soul.

February 21, 2013
Chciałbym, żeby każda niszowa bluesowa wytwórnia miała na koncie takie płyty, jak pochodząca z Holandii Black & Tan Records.
Choć mocno kojarzona z bluesem, posiada też w swojej stajni kilka "wierzchowców", które mogłyby stanąć w zawodach w innych, niezwiązanych z bluesem konkurencjach. David Philips za sprawą swojej najnowszej płyty okazał się czarnym koniem w kategorii  "najbardziej wyrazisty gitarzysta akustyczny ostatnich lat". David Philips pochodzi z Wielkiej Brytanii i dał się już poznać nieco ze swojej niekonwencjonalności w doborze środków. Swój debiutancki album "The Rooftop Recordings" nagrał na dachu budynku mieszkalnego w Barcelonie, wśród śpiewu ptaków i odgłosów ulicy. Najnowsze dzieło, zatytułowane "December Wine" z kolei powstało na czterośladowym "kaseciaku". Podobnie jednak, jak w przypadku debiutu i tym razem najbardziej interesujące są nie okoliczności nagrania, ale sama muzyka. Mimo że debiutancki krążek "The Rooftop Recordings" został świetnie nagrany, a David Philips dał się poznać jako znakomity gitarzysta i bardzo zdolny wokalista, to jednak albumowi brakowało iskry wyrazistości. Mam wrażenie jakby podczas rejestracji "December Wine" starano się wykorzystać najlepsze elementy z poprzedniej płyty i dodać sporo nowych rozwiązań. Część z nich dotyczyła wzbogacenia stylistycznie kompozycji o nowe brzmienia. Philips porusza się ponownie po rejonach folku i bluesa,  urozmaicając tym razem wszystko orientalnymi dźwiękami i przy okazji prezentując pełny wachlarz umiejętności z gatunku fingerstyle. Na wyróżnienie zasługuje wokal Philipsa - może nie oszałamiający pod względem skali, ale z pewnością artysta nim świetnie operuje. Jako osobny element należałoby ocenić produkcję, która jest wyśmienita. Album brzmi dokładnie tak, jak powinien. Bardzo kameralnie, z uchwyceniem wszelkich niuansów brzmienia. Cudownie zarejestrowano też partie wokalne Davida Philipsa. Wszystko nagrywano podobno w archaiczny sposób, lecz jednocześnie z krystaliczną jakością. "December Wine" zachwyci z pewnością wielu. Trafi do miłośników fingerstyle, fanów charyzmatycznych wokali, przejmujących kompozycji zarówno folkowych, jak i bluesowych. Czasem ma się jedynie wrażenie braku spójności płyty, słychać, że autor miał trochę materiału, który w późniejszym okresie uzupełnił o dodatkowe utwory celem wydania albumu. To jednak w bardzo niewielkim stopniu zaburza doznania płynące z odsłuchu najnowszego, znakomitego dzieła Davida Philipsa.

February 12, 2013
WRITTEN IN MUSIC  Op basis van zijn net verschenen album December Wine (4 track tapes) komt de Britse gitarist/zanger David Philips (die tegenwoordig trouwens in Barcelona woont) naar Nederland en België om optredens te doen. December Wine (4 track tapes) is de opvolger van The Rooftop Recordings, een album wat Philips opnam in zijn dakappartement. De 4 track tapes, refererend aan TDK SA90 bandjes waarmee hij opnamen maakt op zijn oude 4-track Tascam Portastudio cassette recorder. Het album laat wederom het grote talent van de singer-songwriter horen. De door folk en blues doortrokken songs laten een grote diversiteit in sfeer en arrangementen horen. Niet alleen akoestisch maar ook met de toevoeging van bas en drums (Life On A Wing en The Man In The Moon Looks Scared) klinken zijn songs urgent en sterk. December Wine (4 track tapes) geeft meer dan genoeg reden om de man live te gaan bewonderen.

February 6, 2013
Für sein Vorgänger-Album „Rooftop-Recordings“ hatte der britische Songwriter seine Wahlheimatstadt Barcelona mit ihren Geräuschen die Background-Vocals überlassen. Auf „December Wine“ spielt er ganz alleine seine melancholischen Folksongs. Entstanden sind die Songs mit einem alten 4-Spur-Recorder von Tascam. Schon immer haben auf mich die Songs von David Philips den Eindruck gemacht, auf das Wesentliche reduziert zu sein: Stille, verführerische Lieder über den Alltag in einer großen Stadt. Und eigentlich braucht es dafür nicht viel mehr als seine Stimme und die jeweilige Gitarre seiner Wahl. Wenn es danach geht, dann ist „December Wine“ regelrecht schwelgerisch produziert: Was die vier Spuren des nostalgischen TASCAM hergaben, hat Philips ausgenutzt für Rhythmus, notfalls paar Effekte und was ihm noch so alles einfiel. So entwickeln Hymnen wie „Life on the Wing“ oder der das Album eröffnende wunderschöne „Sailor‘s Song“ einen melancholischen Sog, dem man sich nach kurzer Zeit nicht mehr entziehen mag. „December Wine“ ist eines der Alben, die man guten Freunden weiterempfiehlt in der Hoffnung, dass so etwas Schönes irgendwann mal raus aus der Ecke der Geheimtipps ganz nach vorne im Laden kommt.

February 3, 2013
Jeg vil ikke udelukke, at det var følelsen af at samle Duplo-klodserne sammen fra gulvet efter at have afleveret delebarnet, noget i vejret eller hvad fanden ved jeg. Men det var et eller andet, der gik til hjertet og mindede om, præcis hvad en westernguitar kan gøre, da Philips seneste opus røg i afspilleren. Tolv sange - samt en enkelt improvisation - linet op i tusmørketænksomhedens tegn; egentlig ikke væsentligt mindre introvert end forgængeren fra 2011, men på en eller anden måde mere fuldbårent. Og det på trods af, at albummets sange egentlig blot er demoer, indspillet på en fire-spors kassettebåndoptager. Trods fine sange som Who's Going to Save This Town er netop strengespillet dog også Philips stærkeste kort, og det er således stadig et åbent spørgsmål, hvor stærkt albummet som helhed vil stå, når klodserne er ryddet af vejen og vinterdepressionens sidste rester er blæst bort. Men Philips er vitterligt en glimrende guitarist - selv når han forfalder til generiske (delta blues-)formler som i titelnummeret.


KIPPENVEL - RUUD HEIJER:  Wij draaiden op dinsdag 29 januari al een eerste track van David Philips’ nieuwe cd December wine (4 track tapes).
De in Barcelona wonende Engelsman verrast op die plaat namelijk opnieuw met sterke songs die hij opnam met uiterst eenvoudige middelen. Het was namelijk professionele opnameapparatuur, maar wel van een hele tijd gelden, toen een cassetterecorder met vier sporen nog state of the art was… Eerder maakte hij onder zijn eigen naam Heal yourself alone, en daarna The rooftop recordings, die hij inderdaad opnam op zijn dakterras hoog boven Barcelona. Als je goed luistert, hoor je op die laatste cd zelfs af en toe vogels en een toeterende auto. December wine (4 track tapes) ligt muzikaal in het verlengde van die laatste plaat, want in veel songs begeleidt Philips zichzelf alleen op akoestische gitaar, terwijl hij in een aantal songs zelf drums en harmonica toevoegt. Opvallend zijn opnieuw zijn sterke melodieën en emotionele zang. Je kunt zelf uitmaken of zijn muziek je iets doet, want Radio 6 streamt die via de luisterpaal.

Feburary 1, 2013
Rares sont les artistes ayant, en ce début de troisième millénaire, l’idée saugrenue de s’enregistrer sur des magnétophones à cassettes 4 pistes des années 80, et pourtant David Philips qui n’est plus à une pirouette près fait partie de cette espèce en voie de disparition, le songwriter britannique ayant commencé à l’automne dernier à mettre sur la bande des démos qui au bout du compte sont restées en l’état, le résultat étant non seulement probant mais qui plus est très largement digne d’intérêt. Un vieux Tascam Portastudio passé de mode, c’est en tout et pour tout ce que le multi-instrumentiste utilisera pour mener à bien ce nouvel opus, « December Wine », parvenant du même coup à lui offrir un cachet urgent et des sonorités brutes de décoffrage et offrant à sa musique à dominante folk de très fortes consonances vintage. Un dobro, une guitare ou une cigar-box, il n’en faut pas plus en général à David Philips pour créer un terreau fertile dans lequel sa voix peut s’épanouir de manière très juste et c’est au gré de treize nouvelles compositions qu’il nous transporte sur les pistes de son imagination, les notes qu’il interprète avec beaucoup de justesse et de spontanéité adoptant tantôt des cachets très nord-américains, tantôt des sonorités plus hispanisantes, tantôt même des colorations qui ne sont pas sans évoquer l’Inde ou même l’Asie. On se laisse convaincre sans grande difficulté par des morceaux comme « A Sailor’s Song », « Ruby », « Who’s Going To Save This Town » ou « The Man In The Moon Looks Scared » qui mélangent avec un certain panache les versants folk et les cachets plus bluesy et c’est finalement conquis avant même la fin de la première écoute que l’on se retrouve sur « Flamingo », une improvisation qui prête à penser que David Philips est loin d’avoir fait le tour de ses influences et qu’il nous réserve pour les années à venir d’autres albums de cette qualité. En attendant, ce « December Wine » se révèle être un très bon cru qu’il convient de déguster sans plus tarder ! Avis aux amateurs …

January 29, 2013
ROOTSTIME.BE
Dave Phillips is van Nottingham maar mag zich al jaar en dag ingezeten van Barcelona noemen. Hij kreeg een degelijke scholing als gitarist en maakte naam in de jazz via eigen projecten en bij gevestigde namen als Brian Jackson. Slechts een jaar of zeven, acht geleden ontdekte hij zijn bluesy zangstem en de capaciteit om daar songs voor te schrijven. In eigen beheer maakte hij 'Heal Yourself Alone'. Toen hij hiermee enkele concerten gaf in de lage landen, pikte het Nederlandse Black And Tan Records hem op en zo kon Phillips op zijn zolder in Barcelona 'The Rooftop Recordings' inblikken. Het leverde hem goeie kritieken en nog meer toermogelijkheden op. In september van verleden jaar wou hij demo's opnemen met zijn meest recente nieuwe songs. Om er toch enige uitdaging in te steken, diepte hij een reliek op van de vroege jaren tachtig (we zagen toen menige op onafhankelijkheid beluste Vlaamse rocker hiermee in de weer), de terecht als 'prehistorisch' te klasseren viersporen Tascam Portastudio met cassetjes op. Of liever: zonder cassetjes. Na enig zoekwerk vond hij er toch. De werkwijze hield begrijpelijkerwijs heel wat technische beperkingen in, maar soms is het goed om in een keurslijf te zitten: da's één creatieve zorg minder. Tegelijk stelde David vast dat hij genoot van een geweldige creatieve vrijheid, die hij niet heeft als hij met anderen moet rekening houden. Hier zelfs niet met een publiek, want deze demo's zouden toch nooit uitkomen...  Maar de opnames bleken zo mee te vallen, dat men besloot ze uit te brengen als 'December Wine (4 track tapes)'. We geven het grif toe: het zou zonde geweest zijn moesten deze song ons in deze uitvoering ontzegd waren geweest. Twaalf songs met een als een apart nummer geklasseerde intro tot opener 'A Sailor's Song', in totaal net geen 50 minuten, het is een mondvol, maar het blijft gelukkig ook spannend. Phillips zingt uitstekend, speelt alle instrumenten, incluis cigar box gitaren, de bas, de percussie, enzovoort, kortom, de begeleiding waar de song om vraagt. Soberheid is echter troef. Er staan ook twee instrumentale nummers op, 'Ruby' en slotnummer 'Flamingo', in feite een improvisatie. Wat staan hier mooie songs op: 'Sailor's Song', het hondsfraaie 'All Is Lost', dat ergens tussen John Martyn en Townes Van  gegeven behoorlijk afwisselende vervolg is niet minnetjes, met in elke song wel weer het prachtige gitaarspel van David (in 'Ruby' en 'Who's Going To Save This Town?' laat hij zien wat hij kan, maar altijd in functie van de song) Een groepje van drie bluessongs vind je ana het einde: 'Lonely' is met zijn percussie en harp behoorlijk catchy, 'December Wine' is heerlijke fingerpickin' en 'Link In The Chain' gaat in de richting van wat een Kevin Breit of Paul Reddickgraag klaarmaken. Kneusjes en overschotjes staan niet op deze 'December Wine', zodat we dit fraaie werkstuk gerust in de vitrine mogen plaatsen. Te ontdekken!

January 28, 2013
David Philips - December Wine (4 track tapes)
Le son de la guitare est très pur, la voix est douce et prenante. Il y a comme un air de nostalgie qui plane tout au long de cet enregistrement. David Philips révèle que pour avoir ce son d’antan il s’est servi d’un vieux Tascam Portastudio Cassette Recorder 4 pistes et que, très agréablement surpris par le résultat il n’en a rien changé. Il a simplement souligné avec discrétion certains titres avec une ligne d’harmonica, un trait de percussions ou une batterie. La sonorité intemporelle qui se dégage de cet enregistrement lui donne un côté élégant, empreint de finesse et de délicatesse. Très folk dans l’ensemble, on entend parfois ça et là des échos atténués de gospel ou de musique orientale et l’ensemble est assez bien rythmé. Les arpèges limpides et légers accompagnent un chant plein de passion qui fait passer en douceur des histoires de voyages, d’amours perdues, de temps qui passe. Comme dans son précédent album, David Philips a effectué un vrai travail d'artisan exécuté avec soin et talent puisqu'il est le seul maître d’œuvre des textes, des musiques et de la production. Un superbe CD dont l’écoute procure un indéniable bien-être.
Gilles Blampain
 
January 26, 2013
Il faut le fair: begin februari een cd op de mensheid loslaten met als titel ‘December Wine’. Do It Yourself muzikant David Philips profiteert vermoedelijk mee van de ellendige sneeuwbuien die we deze maand te verduren krijgen. Het hele schijfje klinkt dan ook als de perfecte soundtrack bij een knetterend haardvuur. Het van oma ooit geërfde schapenvachtje en de fles whisky op de voorgrond en een adembenemend boek centraal. Op de achtergrond? David Philips. Brit voor oorsprong maar op z’n vierentwintigste verhuisd naar Barcelona waar hij als jazz gitarist zijn geluk ging beproeven. Hij speelde onder meer voor Brian Jackson, George Braith en Charlie Wood. Met ‘December Wine’ is hij echter al aan zijn derde solo plaat toe. De hele plaat werd op een oud 4-track cassettedeck opgenomen en klinkt daardoor heel echt en vol. Singer songwriters hebben steeds al gescoord bij ons en ook deze David Philips laat ons niet onberoerd.  Alleen denken we vaak aan het lot dat ze quasi allen gedoemd zijn te ondergaan: één radiohitje en daarna David wiedadde? Want laten we eerlijk zijn, er lopen hier in België genoeg D.I.Y muzikanten rond die we evenveel, zo niet veel meer krediet horen te gunnen. We denken spontaan aan de Bruno De Neckeres en Anton Walgraves van deze tijd… Neemt niet weg dat Philips ons gelukkig maakt met nummers als ‘ A Sailor’s Song’ (met een extreem potentiëel bij onze Noorderburen) en ‘Big Things’ (met een aanstekelijk Oosters deuntje en toch een overheersend beeld van verdroogde maïsvlaktes in de Verenigde Staten) ‘Waiting on the rain’ klinkt dan weer als een kruising tussen Eric Clapton de plaatselijke son of a preacherman. En in het instrumentale ‘Ruby’ zit veel energie en emotie gebundeld. Geen idee of u de man ooit zal mogen treffen op een groot Belgisch podium, maar als we hem content kunnen stellen met een staande ovatie in onze intieme woonkamer, waar het geheel nog het best tot z’n recht komt,  dan doen we dat gaarne!

January 18, 2013
Iedere muziekant maakt demo’s van nieuwe liedjes. Zo ook de Engelse singer-songwriter David Philips. De in Barcalona woonachtige Philips doet dat het liefts op zijn oude 4 track Tascam Portastudio casette recorder uit de jaren ’80 van de vorige eeuw, voorzien van TDK SA90 casettebandjes. In het begin van de herfst in 2012 begon hij met het maken van deze demo’s van liedjes die hij in de loop van het jaar had geschreven. Het resultaat bleek zo verbluffend goed dat, in samenspraak met zijn Nederlandse platenmaatschappij Black & Tan Records, besloten werd deze demo’s uit te brengen op CD. “December Wine (4 track tapes)” zal op 4 februari as worden uitgebracht, waarna een Europese tour volgt. December Wine is het 3e album van Philips, het 2e dat hij compleet zelf heeft opgenomen, gemixt, gemasterd en geproduceerd. Ook alle instrumenten worden door Philps gespeeld. Het gevaar drijgt dat een man met alleen een gitaar snel gaat vervelen. Zo niet bij David Philips. Zijn liedjes zijn gevarieerd en zorgt daardoor dat je bij de les blijft. Neem bijvoorbeeld mijn favoriet “Big Thing”. Zijn de eerste nummers van de cd nog modieuze singer-songwriter songs, hier gooit hij het over een andere boeg en mengt hij bluesy accoorden met midden-oostense invloeden, terwijl het gezongen word door een harpmicrofoon. Even verop komen we “Life On A Wing” en “The Man In The Moon Looks Scared” tegen. Beide nummers die door de toevoeging van bass en drums zo uit de jaren ’60 weg geplukt lijken te zijn. Om de variatie nog groter te maken gooit hij er met titelsong ”December Wine” nog een stompblues tegenaan. Na “The Rooftop Recordings” (opgenomen in zijn dakappartement in Barcalona) is dit de 2e op ludieke wijze opgenome plaat van Philips, maar zonder een Rooftop Vol.2 te worden.  Zoals eerder gezegt is het een muzikaal gevarieerd album waarop Philips zeer duidelijk zijn kwaliteiten als zanger en multi-intrumentalist heeft laat horen. Maar om, na 2 van dit soort alums, verzadiging te voorkomen mag het volgende album er eentje worden met een komplete band. (Black & Tan Records) (8/10)

January 15, 2013
Last month we told you about an advance track by elemental Brit expat singer-songwriter David Philips. “A Sailor’s Song” gave much hope that the next album would be as good as his last one The Rooftop Recordings (2011). The time has just about arrived for that new one, dubbed December Wine (4 Track Tapes), and we find that Philips has changed some of his tactics, but his overall strategy of direct, honest, folk-blues blissfully remains intact. The change in those tactics are even announced in the title: for these recordings, Philips used a vintage 1980′s model 4 track cassette recorder like the one he used to make home demos when first starting out. The intention was to do this for kicks, fueled by nostalgia as he was working out new songs, but those warm, imperfect sounds from the primitive device produced an appeal that complements the appeal of Philip’s own stripped down arrangements. “Do-it-yourself” is an economic necessity for some musicians, but Philips turns it into an advantage. Hell, it’s his calling card. A four track rig and no one else to help (no, seriously, Philips played all the instruments, did all the engineering, mastering, production, etc.) sets no limits on what he can do. “A Sailor’s Song” is preceded by an instrumental variation on it. After that acoustic guitar/congas song we previewed, Philips experiments a bit with effects on “All Is Lost” and “Big Things” in ways that don’t get in the way of his songs. “Big Things” is not just about the megaphone resonance of his voice, Philips marries Delta blues with mysterious Middle Eastern chord progressions, something few outside of Led Zeppelin had dared to do, and do so effectively. Full bass and drums back up Philips’ guitar on “Life On The Wing” and “The Man In The Moon Looks Scared,” which sonically simulate 60s pop but the timeless melodies are unattached to any era. For “Link In The Chain,” an abrasive electric guitar is used, along with a boss blues harp, which Philips blows into when he’s not singing the way Robert Palmer sings the blues. Philips history and acumen as a highly skilled plectrist surfaces on a few occasions, such as the flawlessly fingerpicked instrumental “Rudy” and especially on the stunning fleet-fingerings performed on “Who’s Going To Save This Town.” The closing “Flamingo” is a soft, acoustic guitar-only improv perfectly set against the patter of the rain outside acting as a soothing kind of percussion. All of which makes December Wine (4 Track Tapes) a most worthy follow up to The Rooftop Recordings, without it having to be a Rooftop Recordings, Vol 2. A man who scarcely needed to make a “return to roots” record found a novel way to connect back to his beginnings and in doing so, moved his music forward. Sometimes, low tech enables high quality, and it clearly does in the case of David Philips.

January 13, 2013
David Philips lijkt mij een ongebonden geest. Iemand zonder hang naar het verleden, iemand die zich los gemaakt heeft van zijn omgeving. (Ongetwijfeld minder relevant wanneer je in de opbouwende fase van je leven zit, bedenk ik me) In zijn muziek openbaart zich vrijelijk zijn artisticiteit. Hij combineert gemakkelijk muziekstijlen. Trekt ze indien nodig uit hun natuurlijke setting, en herschikt de losse componenten tot een nieuwe samenstelling. In de ene song trekt zijn zang de aandacht, en die kan uiterst soulvol zijn, anderzijds prevaleert een bluesy stomp. Voldoende variatie wordt daardoor geboden. Tussen alles door laat hij een warm verlangen naar blues en folk volstrekt intact, zonder daarbij het accent te leggen naar het traditionele. David Philips speelt muziek bestemd voor een publiek die van deze tijd is, of liever nog, die van alle tijd is. Oorspronkelijk komt hij uit de U.K., maar vond vanaf zijn 24ste zijn stek te Barcelona. Spaanse invloeden zijn dan – gelukkig – onvermijdelijk aanwezig op deze nieuwe plaat. In tegenstelling tot andere singer songwriters beperkt Philips’ gitaarspel zich niet tot de basics. Hij laat met graagte horen dat hij het instrument beheerst, en laat hem regelmatig voor zich spreken. De opnames kwamen tot stand met behulp van oude opname apparatuur. De basistracks zouden oorspronkelijk verder uitgewerkt worden, maar bij beluistering was Jan Mittendorp (van Black & Tan) dusdanig enthousiast dat men besloot de opnames “kaal” uit te brengen. De intensiteit behoefde geen verdere uitwerking was het oordeel. Het beoogde resultaat was af! David Philips is een solo artiest. Hij is dan ook de enige artiest die je zult aantreffen op December Wine. In Link in the Chain hoor je een rauwe elektrische gitaar, terwijl hij overwegend akoestisch in de weer is, zoals in de geïmproviseerde Flamingo. Deze afsluiter van het album is instrumentaal, maar is even waardevol als de gezonden nummers. A Sailor’s Song gaat over verlangen, het verlangen om op zee te zijn. De zeeman bezingt zijn vrijheid. Enerzijds is er de wens ongebonden te willen zijn, anderzijds speelt toch de behoefte tot een relatie, een vrouw, mee. Verlangen is het dobberen tussen keuzes. Je hoort voetstomps, mondharmonica, en bovenal veel gitaar. Op Big Things wordt de zang vervormd tot een vooroorlogs ingeblikt geluid, maar meestal is hij loepzuiver. The Rooftop Recordings uit 2011 was een prachtig album, en deze nieuwe, doet daar niet voor onder. Vanaf medio februari is David Philips 30 dagen in ons taalgebied, en valt te bewonderen op diverse locaties te België en Nederland.

January 9, 2013
VanEckBlues.nl

Na “Hear yourself” en “The rooftop recordings” is er nu “December wine (4 track tapes)”. In de herfst van 2012 begon hij met het opnemen van songs die hij in de loop van het jaar geschreven had en experimenteerde met ideeën, arrangementen en instrumenten. Één van die experimenten was de Tascam Portastudio 4 track Cassette Recorder met TDK SA90 cassettes, vandaar de titeltoevoeging ‘4 track tapes’. 4 Tracks heeft zijn beperkingen, maar het resultaat na het mixen liegt er niet om. “A sailor’s intro” is een mooie opgang naar “A sailor’s song”, gevoelige, melancholische muziek en tekst evenals in “All is lost”. “Big things” is zo’n typisch geval van experimenteren met instrumenten en zang, iets wat ik niet gewend ben van David, maar niet minder fraai. “Waiting on the rain” is ook weer een pareltje met relaxed gitaarspel en werkelijk heerlijk gezongen om dat gevolg te worden door een instrumentaaltje “Ruby”, schijnbaar zeer eenvoudig maar deze boeit van begin tot eind. “Life on the wing” gooit je gevoelsmatig terug naar de jaren 60/70 muziek, gevolgd door een met footstomp begeleidt “Who’s going to save this town” met onnavolgbaar snarenspel. “Lonely” laat horen dat David niet voor 1 instrument te vangen is, bluesharp en lekkere drumshuffle maken dit tot een heerlijk licht swingend nummer.Eigenlijk geld voor alle nummers dat het bijzondere composities zijn met de broodnodige variatie en een stijl waarvan je helemaal tot rust komt, geldt zeker voor het laatste nummer Flamingo, met op de achtergrond stromende regen. Wat mij betreft ook even aandacht voor de titeltrack “December wine”, een pareltje die het ook goed zal doen bij liefhebbers van Sonny Landreth en Guy Davis, echt subliem.


FOLK RADIO UK:

David Philips is soon to release his new album December Wine (4 track tapes), something even he wasn’t expecting to do so soon as these actual recordings were originally intended as demo’s. They took shape back in Autumn 2012 based around some ideas, arrangements and instrumentation he wanted to experiment with. Nostalgic memories beckoned when he went in search of an old Tascam Portastudio 4 track Cassette Recorder but it was the actual recording process that changed everything…

The album sounds timeless in places a sense that is heightened by the nautical opener ‘A Sailor’s Song‘, the tight rhythmic playing and repetitive taps display a determination and drive in the character of the song which is matched by Philips’ voice whose bluesy vocals shine bright on this release. Variety abounds throughout without feeling dis-jointed, ‘Big Things‘ fringes somewhere between gospel and eastern influence which draws you in like a repeated mantra. Deft finger work comes to the fore on ‘Waiting on the Rain‘…not exuberant but vital and alive. That vitality doesn’t let up as he paints a beautiful canvas with the sweet and solemn instrumental ‘Ruby‘. ‘The Man In The Moon Looks Scared‘ is like a step back in time, it sounds like it’s straight out of some smoke filled late night joint from the late sixties, full drums and a great live feel. Foot-stomping and hand clapping feature courtesy of the infectious upbeat ‘ December Wine‘ and just as this project started in head space the album ends with the most demo sounding track of all: ‘Flamingo‘ with the rain falling in the background. There is a genuine life-like quality backed up by sincerity and strength on December Wine (4 track tapes)…a lot of which has to do with the doors that were opened by recording the way David Philips has done but the talent and grace is all his own, his best to date!